Reuzen bestaan

Reuzen in Oisterwijk! Zondag 18 september 2005 was er een congres van reuzen in Oisterwijk. Ze hadden er lang over vergaderd waar ze dit jaar bijeen zouden komen. Het is geen sinecure voor een reus om te reizen. Je kan je benen niet kwijt in de trein en soms past je hoofd net niet door de deur.
Al met al niet zo makkelijk allemaal. Een dieplader gaat nog het beste, maar dat waait allemaal zo. Alhoewel je als reus (of Reuzin, zoals hiernaast) eigenlijk geen echte keuze hebt.

De dame hiernaast is niet per dieplader gekomen. Deze dame is een heks. En dus is ze per prive vliegtuig gekomen. Ze heeft het ding nog in haar rechterhand: een schitterende vliegende bezemsteel. Ze trok mooie condensstrepen door de hemelblauwe lucht. Mijn Olympus digitale camera was niet snel genoeg om haar te fotograveren.

Heksen herken je aan drie dingen:

  1. Heksen zijn altijd vrouwen
  2. Ze hebben een puntmuts op
  3. Ze zijn donker gekleed
  4. Ze hebben een takkenbezem bij zich
  5. Ze houden hun armen heel akelig, zo akelig dat je er 's avonds niet meer van kan slapen. En da's dus heel akelig.
Nu is deze mevrouw Heks een hele aardige heks. Voor een heks dan he. Voor een normale vrouw is ze nog steeds best akelig.
Hier rechts, waar de Mevrouw de Heks naar kijkt, loopt een fietspad. Daar fietsten een paar gelovigen en de heks had daar nog een appeltje mee te schillen. Dus werden ze ter plaatse in kikkers omgetoverd.
Iets wat wel practisch was, want er loopt een rivier onder die brug door, dus ze konden meteen naar hun nieuwe omgeving worden uitgezet. Zo ruimde deze heks Nederland weer wat verder op. Weer wat leger, dit land. Dankuwel, mevrouw de Heks. Volgend jaar weer een stel?


Siegfried

Reuzen in Oisterwijk! Een eindje verder zagen we deze stoere reus. Ik noem hem Siegfried, want hij lijkt wel een beetje op onze held uit Wagner's meesterwerk 'Die ring des Nibelungen'.

Siegfried vaart op zijn vlot over de Rijn, stroomopwaarts natuurlijk. Vanaf de kant wordt ie aangeroepen:

Siegfried!

Siegfried!

Waarop Siegfried aan wal gaat. Hij vraagt dan aan Haagen:

Hoe ken je mijn naam?

Waarop Haagen antwoordt:

Ik herkende je aan je roem!

Kijk, hieraan herken je dus ook onze Siegfried. Een ridder, zo koen als deze kan eigenlijk alleen maar Siegfried heten. Zo iemand, nonchalant met een strijdbijl op zijn schouders, kan toch geen Sjaak heten? Of San? Nou, dat zou dan nog een beetje kunnen. Maar Jan is te gewoontjes.

Ik heb nog wat gepraat met Siegfried. Hij had het hier in de zon erg naar de zin. De mensen om hem heen zorgden goed voor hem en de rivier hier achter (bij de Heks) was wel leuk toen ie even 'moest'. De bijl was in geen jaren gebruikt, zei hij nog. Ik geloof hem. Ik geloof iedere Siegfried, maar zal het niet te hard roepen want als de Heks het niet snapt huppel ik straks ook door het park in een groene jas.

Zoals je ziet, is Siegfried een meter of zes groot. De bijl is ook een meter of twee hoog, dus met zo iemand ga je geen felle discussies aan. Siegfriend heeft altijd gelijk!


Romeinse reus

Reuzen in Oisterwijk! Siegfried was niet de enige ridder die hier de politie kwam helpen. Terroristen aanvallen en zo. Dan moet je niet te lang denken en vooral lekker snel hakken.

Dat hakken zal wel lukken bij deze makker. Een stoere helm op. Een meter of zes hoog. En een manshoge champignonsnijder in de hand. Nee, deze meneer weet van wanten. Ik durfde niet te gokken hoe hij zou heten. En het was nogal druk, dus ik wilde ook niet voordringen. Voor je het weet hangen mijn 100 kilo's aan die sateprikker die hij in zijn hand houdt.

Gepaste eerbied. Dat zijn de woorden die te binnen schieten als je zoiets ziet. Tot ie weg is natuurlijk, maar dan kun je ook niks meer vragen.

Het was vandaag schitterend weer. De wind was wat fris (zeg maar gerust 'koud', maar dat doe je niet want je wilt niet voor watje staan bij die stoere mannen en vrouwen die langstrekken in vaak niet meer dan een 'Jansen en Tilanus'je. En ze geven geen krimp.

Veel van deze reuzen wonen in afgelegen streken zoals Friesland. De mensen daar geven hen dankbaar onderdak. En het zorgt voor wat afwisseling, voorqal voor winters waarin het niet genoeg vriest.
Maar er komen ook veel reuzen uit Belgie. Die reuzen zijn ook niet gek. Onze zuiderburen weten namelijk nog wel wat genieten is. Het lekkere bier komt uit hun streken en de gemiddelde belg is nog steeds dikker dan de gemiddelde nederlander.

Ook de belgische jeugd helpt de reuzen iedere dag. Ze maken mooie muziek en doen karweitjes zoals schoenveters strikken en brillen poetsen. Soms dragen ze zelfs een hele reus door het dorp op weg naar een nieuw onderkomen.

Vaak zou je wel in Belgie willen wonen. De belg is zo gek nog niet.


Rick de reus en Sjef zonder Stress!

Reuzen in Oisterwijk! Vorig jaar op de Unentse kermis kwamen we Anton tegen. En dit jaar, op de reuzen verzameldag in Oisterwijk kwam ik een oude schoolvriend tegen: Rick Schilders. Je ziet Rick hiernaast. Hij is wat dikker geworden want vroeger had ie een maatje 38 om het zo maar eens te zeggen. Nou is het wel zo, dat dat witte shirt wat vertekent. Eigenlijk is ie dunner dus.

Wat ook opvalt, na al die jaren, is dat Rick en ik best veel op elkaar lijken. Qua gezicht, maar natuurlijk ook qua verstand en creativiteit. En qua schoonheid, zowel innerlijk als uiterlijk.

We zijn zelfs familie van elkaar geworden, maar daar kon Rick ook niks aan doen. Dat is de schuld van Ine, zijn vrouw, want dat is een achternicht van me. Ine is de dochter van Girt van oome Willem en Ine was de steun en toeverlaat voor Oome Knillis die door haar Ome Kees genoemd werd, maar dat klinkt natuurlijk niet.
Net alsof je een worstenbroodje ineens 'Broodje Unox' gaat noemen. Maar dat is weer een ander verhaal.
Ik ben zo populair in die familie dat ze zelfs mijn geboortekaartje ingelijst hebben en op de schouw hebben gezet. Nou moet ik alleen nog aan die twee achterneven gaan werken, Roel en die andere, die me altijd moesten soppen als ik in het zwembad was. Ik zonder bril en zij ook. Alleen ik zag niks en zij wel.

Als tegenprestatie heeft Rick ook een foto van mij genomen. En dan wel een echte. Een op een negatief, met een Canon spiegelreflex camera uit dezelfde tijd als mijn Minolta XE-5. Het is goed te zien dat er nog mensen zijn met klasse op deze wereld.

Naast Rick ben ik ook Sjef van Dieren tegengekomen. De man zonder stress. Sjef was al cool voor het woord was uitgevonden. Ik ken Sjef uit mijn AH tijd. Ook bij Fuji heb ik hem een paar maanden gezien. Op de laatste dag van zijn proeftijd heeft ie ontslag genomen. Hij kon er niet meer tegen om in een tent te werken die zo saai is dat zelfs Jules Deelder er nog geen grap over kon maken.

Sjef had gelijk. Een paar jaar later ben ik hem gevolgd. Ik had het eerder moeten doen. The story of my life.


Allochtone reuzin

Reuzen in Oisterwijk! Reuzen in Oisterwijk! Reuzen zijn niet alleen wit van huid. Er bestaan ook gekleurde reuzen en reuzinnen. Zoals je kunt zien op deze foto en foto's liegen niet. Wat op de foto staat is echt, dus deze allochtone reuzin is ook echt.

Ik kan niet precies zeggen van welk continet deze reuzin komt. Maar ze is wel groot. En donker. Met pantser op de voor haar belangrijke plaatsen.

Achter haar aan, kwam deze meneer. Ik weet niet of hij boos was op haar, maar daar lijkt het wel een beetje op. Ik heb het maar niet gevraagd want ik stond te kletsen met Sjef.



Het publiek

Reuzen in Oisterwijk! Hier zie je een van de muziek bands die de reuzen begeleiden naar hun vergaderplaats. Deze band stond wel heel erg mooi te spelen. Alle bandjes speelden heel mooi, trouwens. Daar kunnen veel bands uit Wereldstad Tilburg nog een grote punt aan zuigen.

Rechts zie je ook een deel van het publiek: bewoners van Verzorgingshuis De Vloet. Een middag uit naar de reuzen. De reuzen die ook hun beschermen tegen overstromingen en natuurrampen. En het is weer eens wat anders dan die eeuwige Zjeu de boel ballen die je tegen elkaar moet klonken.

Lang leve de Reuzen!


Reuzen bijeenkomst!

Reuzen in Oisterwijk! Klik op het plaatje!

En hier was het allemaal om begonnen: de reuzen bijeenkomst op het gazon tussen de Kiosk en de Johanneskerk. Jan Turpijn is de opperreus. Hij is 10 meter groot en kon dus niet mee door de straten flaneren. Jan heeft gewacht op de vergaderplaats. En een voor een zijn toen de andere reuzen aangekomen nadat ze door een erehaag van bezoekers waren gelopen. Een erehaag voor de reuzen die ons helpen. Want zonder de reuzen, komen de trollen en die maken 's nachts alles kapot.


Pagina gemaakt in September 2005 en