Ons moe (2007)

Ons moe is op. Ze is nou 75 en totaal gesloopt. Deels door de Parkinson waaraan ze al meer dan 25 jaar lijdt. Maar ook deels door haar genen die haar (na alles wat haar overkomen is) steeds bokkiger en nukkiger gemaakt hebben. Momenteel ligt ze nog in het ziekenhuis, omdat ze allerhande dubieuze dingen mankeerde. Binnenkort gaat ze weer terug naar de zorgfabriek. Maar dat komt hieronder allemaal nog aan de orde.

1932 tot 1984

Ons moe is geboren als Riet Leermakers op 12 november 1932 als dochter van slager Willem Leermakers en zijn vrouw Miet de Leyer, aan de Hoogstraat in Oisterwijk. Een Oisterwijk dat zo anders was als nu dat het niet te beschrijven valt.
Ze kwam in een gezin met een autoritaire moeder en een opportunistische vader. In een dorp dat nog geregeerd werd door de pastoor. Ze was het enige meisje tussen 4 broers:

Toen ze 7,5 was, marcheerden de nazi's het dorp in omdat dit de korste weg naar Frankrijk bleek te zijn. Een half jaar later werd ze door haar vader in Dongen op kostschool gedaan. Volgens mij om haar wat af te schermen voor de oorlog. Maar ons moe heeft altijd beweerd dat het gedaan is om haar te pesten. We zullen er nooit achter komen wat de werkelijke reden was.

De vier jaar kostschool hebben een verwoestende uitwerking op haar geest gehad. De Leermakers doen niet graag wat hen gezegd wordt. Dat beslissen ze zelf wel. En op die kostschool viel NIETS zelf te beslissen. De rest kan je zelf invullen.
Opa Leermakers heeft in de oorlog zijn koelcellen aan de Wehrmacht verhuurd en fors zwart gehandeld. Dat heeft hem veel geld opgeleverd, dat allemaal werd omgezet in huisjes. Vanaf het moment dat de canadese jeeps over de Moergestelse weg aan kwamen rijden werden de duitse spullen uit de koelcellen gehaald en de dag erop lagen ze vol met canadese boter. Ook daaraan werd fors verdiend.
Doordat ie geen geld had bij de zuivering van 1948, hoefde hij ook niks te verantwoorden en kwam dus gefortuneerd uit de oorlog. Hij was een collaborateur. Maar heeft zich er nooit voor hoeven verantwoorden.

Na de oorlog kwam het dansseizoen. De amerikanen hadden hier een cultuur achtergelaten waar Meneer Pastoor niet blij mee was. Thuis werken in de slagerij, lastige klanten bezoeken om het uitstaande geld te incasseren. En in het weekeinde dansen bij Grijsbach.
In 1952 ging Opa Verhoeven dood, waardoor mijn vader terug gehaald werd uit Udenhout (waar ie sinds 1938 in de molen van Ome Piet gewerkt had) om in Oisterwijk de molen draaiende te houden. Een tijdje later zijn ze elkaar door een futiliteit tegengekomen en van het een kwam het ander.

In 1955 is ze getrouwd met Jan Verhoeven en ze hebben twee zoons gekregen: Jan (1956) en Wim (1958). Beiden groeiden op zoals kinderen opgroeiden in de 60-er jaren.
In 1972 werd haar man opgemerkt door het bevolkingsonderzoek op longziekten. Diagnose: longkanker. In die tijd was dat nog steeds een doodvonnis. In die tijd hebben ze de experimenten gedaan om de kennis op te doen, waardoor longkanker tegenwoordig een klein ongerief is. Gevolg: in 1974 was ze weduwe. Op 42 jarige leeftijd. Nooit hertrouwd. Nooit een andere man of vriend gehad. Het leven ging door.

1984 tot 2002

1984. George Orwell had ongelijk met zijn boek. De sukkel zat er 10 jaar naast. Maar ons moe kreeg een bericht van de neuroloog: de trillingen in de ledematen komen door de ziekte van Parkinson. We gaan doen wat we kunnen want er zijn nieuwe medicijnen!
In het begin ging de ziekte vrij snel. De pillen werkten wel, maar e ziekte had er de sokken in. Een nieuwe periode brak aan. Een periode met een onzeker einde. Ieder jaar ging ze slechter lopen en bewegen. Ook een periode van bezinning en acceptatie. Ze zou, als alles nog wat verder gevorderd was, naar de Focus woningen in Tilburg gaan. Naar verwachting zou dat begin 90-er jaren zijn.
Hoe dichter we bij 1992 kwamen, hoe minder het woord Focus nog gebruikt werd. Als je erover begon was het gesprek afgelopen. Parkinson begon ook de geest aan te tasten. Tegen de tijd dat Focus optimaal nodig was, was het ook 'out of the question'. Focus stierf een zachte dood.

In 1991 brak ze haar arm toen ze van de trap viel. In 1992 reed ze met haar auto tegen een boom en brak een hele zwik lichaamsdelen. Haar geest bleef redelijk helder. Ik herkende nog steeds mijn moeder in haar.
In de daarop volgende jaren ging de achteruitgang langzamer. Wel was ze al behoorlijk aan huis gekluisterd, maar met haar hobbies en de mensen die op bezoek kwamen was dat draaglijk. Oude dingen doen blef makkelijk. Nieuwe dingen leren werd steeds moeilijker. Ook oude dingen op een andere manier aanleren was heel moeilijk.

Begin 2002, in een helder moment, voelde ze een einde komen. Het was ook 'mooi' geweest. Een slopende ziekte die je al 18 jaar aan het slopen is. Wij wisten nog niet dat dit heel anders zou gaan lopen.

Augustus 2002 Op 24 augustus wordt ze opgenomen in het Elisabeth ziekenhuis met een gebroken heup. Na een week of zes, waarin ze eigenlijk niet beseft wat haar overkomen is, gaat ze voor revalidatie naar St Josefzorg. Dat was verschrikkelijk en we hadden zo'n medelijden met haar dat we het huis in Oisterwijk weer leefbaar gemaakt hebben zodat ze daar naartoe terug zou kunnen.
We hoopten dat de gebroken heup haar zou hebben geleerd om veel voorzichtiger te gaan bewegen in huis.
Oudjaar 2002 Telefoon uit het ziekenhuis. Ons moeder ligt er weer. De andere heup gebroken omdat ze geen lessen had getrokken uit de eerste breuk. De nieuwe heup werd aangebracht. En een maand later nog eens. Ze werd van top tot teen in de gips gegoten. Om de tremoren te stoppen. Revalidatie in Elisabeth in Goirle, onderdeel van De Runne.
Na zes maanden was ze uitbehandeld en moest dus weg. Naar huis was onmogelijk. Ze kon al niet meer fatsoenlijk staan of lopen. Het RIO gaf een van de urgentste verklaringen af die ze hebben. Op De Vloet in Oisterwijk was geen plaats. In Stanislaus (Moergstel) wel. Met tegenzin daar naartoe gegaan en dat viel toch best mee.
Februari 2004 Er is een kamer vrij op De Vloet. Die wordt ingericht en geschilderd, maar eerst worden er nog even twee staar operaties en een borst amputatie uitgevoerd. Maar daarna trekt ze in in De Vloed. Ze is weer terug in Oisterwijk. Ze heeft haar zin.

Sinds begin 2003 (sinds de derde heup operatie) is ze een heel andere vrouw geworden. Ik herken steeds minder 'ons moeder' in haar. Ze wordt opstandiger, onrustiger en onhandelbaarder. Ofschoon ze niet kan lopen, staan, liggen of zitten doet ze toch alles waar ze zin in heeft. Staande kleren wassen aan de wastafel in de badkamer. Overal naartoe strompelen zonder begeleiding. Alles wat iederen haar ontraadt doet ze TOCH.

Er volgen nog diverse ziekenhuis opnames. Ik probeer twee keer per week op visite te komen. Maar na mijn eigen hersen infarct (dat ik deels wijt aan de door haar optredende stress) kan ik dat geestelijk niet meer opbrengen.

Ons moeder blijft dingen doen die ze eigenlijk niet moet doen. Niemand heeft invloed op haar. Ze doet wat ze zelf wil. Ze leeft als een kluizenaar in haar bejaardenkamer. En ze blijft door haar kamer strompelen en dingen doen die ze beter kan laten doen. Het is geen prettig mens meer. Als ik terug kwam van de wekelijkse bezoeken, moest ik altijd een uur ont-stressen voordat ik weer aanspreekbaar was voor mijn gezinsleden. Ieder bezoek eindigde in een ruzie. Ik ging met tegenzin op bezoek, naar de vrouw die niet meer mijn moeder was. Ik ging op bezoek naar de vrouw die niet meer meer was dan het lichaam waaruit ik geboren was.

December 2007

Begin deze maand is ze bij een van haar dagelijkse valpartijen zo ongelukkig terecht gekomen dat ze naar het ziekenhuis wordt afgevoerd. Bij aankomst ziet het personeel al snel dat er geen hersenletsel is ontstaan door de valpartijen. Wel is direct duidelijk dat ze lijdt aan ondervoeding en uitdroging. Het personeel in De Vloed heeft wel oog voor alle regels en contracten rond patienten maar ze zijn te lomp om te zien dat hun clienten ondervoed of uitgedroogd naar het ziekenhuis gaan.

Ze wordt met infuuszakken water, verdikte appelmoes en tassen thee weer wat aangesterkt. De week voor Kerstmis is ze nog zo zwak dat we rekening houden met een kerst in het mortuarium. Maar als we beginnen met het voeren van Mona toetjes draait haar toestand spontaan om. Ze begint weer wat bij te komen en haar lichaam reageert er positief op.
Helaas is haar geest helemaal op. De gesprekken gaan alleen over heel lang geleden. Toen haar kleindochter vorige week op bezoek was, herkende ze die niet. Complete wartaal komt er uit. Blijkbaar is er iets finaal kapot gegaan de laatste keer.

Zoals het er nu naar uit ziet wordt het verpleeghuis. Ze kan niks meer. Alleen haar hart klopt nog. De rest is al dood. Maar de chemische industrie heeft besloten dat niemand het recht heeft om te sterven zolang zij een pil maken die dat kan voorkomen.
Haar oude bed is al uit elkaar gehaald en verwijderd. er kan een hoog/laag bed in. Dat moet voor de verpleging. Wie dat gaat doen is nog onzeker. Op De Vloet hebben ze vast wel een paar huisregels waardoor ze het niet kunnen. Het zou me niks verbazen als ze straks in een zorgcentrum door de thuiszorg verpleegd gaat worden.
In de eerste week van 2008 gaat ze van het ziekenhuis naar De Vloet op transport. Hoe het dan verder gaat weet nog niemand. Dat wordt weer een hoop gestress, voorzie ik.

Zorgcentrum De Vloed

Niemand weet of het 'De Vloet' of 'De Vloed' is. Daarom graag niet teveel op letten als ik het door elkaar haal. Affijn. De Vloet is het zorgcentrum in Oisterwijk, onderdeel van De Runne uit Goirle. Er zijn grote verschillen tussen de huizen die onder deze paraplu resorteren.

Op Stanislaus (ook van De Runne) heerste een menselijk regime. Bewoners die veel aandacht of correctie nodig hadden kregen die. Het personeel nam de verantwoording op zich om ook achter een gesloten deur te helpen. Desnoods ongevraagd. Mijns inziens hoort dat bij een zorgcentrm.

Op De Vloet is alles anders. Als je daar komt wonen krijg je 10 kilo papier aan huisregels die gelden voor bewoners, personeel en bezoekers. Er zijn zoveel regels dat het personeel constant uit 3 - 5 regels kan kiezen welke nu toe te passen. Dan kiezen ze meestal (hangt een beetje van de persoon af want er lopen ENKELE hoog gemotiveerde verzorgsters rond) voor de regel waardoor ze zelf het minste werk hebben.
Ook wil De Vloet hoog scoren op allerhande lijsten. Op basis van een eigen onderzoek hebben ze zichzelf tot derde beste tehuis van nederland verklaard. Verder heb ik de idee dat ze op weg zijn naar een ISO 9000 certificaat. Het huis staat BOL van de regels en procedures. Op het moment dat je ergens ook maar een klein beetje commentaar op hebt worden de regelboeken erbij gehaald. Je hebt altijd wel ergens voor getekend. En als het moeilijk wordt mag je ter plekke beslissen of je van alle voorzieningen af wilt zien.

Zo hebben ze, omdat ons moeder vaak valt en schijt heeft aan iedereen, haar en mijn broer een verklaring laten ondertekenen waaruit blijkt dat wij/zij op de hoogte zijn van het feit dat ons moe naar niemand luistert en vaak valt. Volgens een zorgmiep hield 'het contract' ook in dat hiermee De Vloet niet meer verantwoordelijk was voor de valpartijen van ons moeder. Hier is een foto van het contract maar juridisch klopt dit van geen kanten. Het toont eigenlijk alleen maar aan dat men liever de verantwoordelijkheid afschuift dan dat ze naar creatieve oplossingen zoeken.

Wij wisten alles al wat in deze brief staat. Iedereen wist dit. Toch moest er nog eens expliciet voor getekend worden. Ik vind het een lage streek van een zorgcentrum om dit soort dingen te doen. Wat schiet je ermee op? Is dit voor de statistieken? Is dit voor de verkiezing van het zorgcentrum van het jaar?
"Wij hebben maar twee opties om jullie moeder van het lopen (en vallen) af te houden: vastleggen op bed of slaapmiddelen geven en allebei zijn verboden. Dus kunnen we niks doen.". Dat is dan het antwoord van professionele verzorgsters. Ik ben benieuwd hoe Van de Veerdonk hierover denkt. Maar ja, dat is een zorgmanager dus die denkt natuurlijk ook alleen in lijstjes.
Ik heb wel een paar vragen op dit moment:

  1. Wat was de bedoeling van 'het contract'?
  2. Klopt het dat hiermee de zorginstelling geheel gevrijwaard wordt van iedere verantwoordelijkheid van bewoners die onder hun verantwoordelijkheid leven?
  3. Waarom staat er geen plaatsnaam op het contract? Dat is helaas verplicht.
  4. Hoe kan het dat een bewoner die meerdere keren per week fysiek contact heeft met verzorgsters toch ondervoed en uitgedroogd raakt? Volgens deskundigen kan je dat vrij makkelijk zien, ook als leek.
  5. Waarom kan er wel 20 uur uitgetrokken worden om een rolstoel aan te meten maar geen minuut om een bewoner te corrigeren die niet luistert?

De Vloet valt zwaar tegen!
Zeker als je eerst op Stanislaus geweest bent.

Het 'contract'

Hieronder staat de integrale tekst, inclusief de stijlfouten, van het contract zoals dat opgesteld is door de verzorgers van ons moeder:

  22-06-2007

  Zoals overeengekomen met dhr W.Verhoeven ,zoon van Mevr Verhoeven wonend in
  kamer 213 in zorgcentrum De Vloet stel ik deze brief op.
  Wij zijn het volgende overeengekomen; Dhr Verhoeven is op de hoogte dat Mevr Verhoeven
  zowat dagelijks valt en dat mevr hoewel er dagelijks op aangesproken te worden geen hulp
  accepteert en niet de verzorging via het oproepsysteem waarschuwt als mevr iets gaat
  ondernemen waarbij valgevaar is.
  Dhr accepteert dit en is er zich van bewust dat het een gevaarlijke situatie is.

  Verder zijn we overeengekomen dat dhr op de hoogte is dat mevr de medicatie niet op de 
  gezette tijden inneemt en daardoor niet de doseringen krijgt wat nodig is om haar ziektebeeld
  constant te houden.

  [Accoord] 	  [Handtekening Dhr]
  

Dit lezende concludeer ik dat de leiding van De Vloet, afdeling Eikenven:

  1. op 22 juni 2007 op de hoogte was van de algemene toestand van mijn moeder
  2. zich toen reeds bewust was dat ons moeder naar niemand luistert en alle vrijblijvende adviezen in de wind slaat
  3. hierbij impliciet aangeeft dat ze geen invloed hebben op een van hun bewoners die aan hun zorg is toevertrouwd
  4. op die datum nog niet inzag dat mijn moeder noch het zorgcentrum belang had bij vrijblijvende adviezen
  5. zichzelf niet bekwaam acht om dergelijk koppige bewoners te verzorgen
  6. zichzelf probeert in te dekken met een 'contract' dat hun echter niet kan ontslaan van hun plicht tot het verlenen van zorg die ze zelf en zonder dwang ge-accepteerd hebben
  7. aangeeft dat ons moeder niet de medicijnen toegediend krijgt die zij nodig heeft, ondanks het feit dat wij ingestemd hebben met het Baxter medicijn verstrekkings systeem waardoor dit alles onmogelijk zou zijn.
    Er zijn dus drie opties:
    1. men verstrekt de medicijnen op tijd en ziet toe op correcte inname
    2. men verstrekt de medicijnen op tijd en verzuimt toe te zien op correcte inname
    3. men verstrekt de pillen niet op tijd of in het geheel niet
    In geval (a) is er geen reden om de betreffende zin in 'het contract' op te nemen. Dus worden de medicijnen NIET op tijd verstrekt of wordt er NIET gecontroleerd op de inname ervan. In beide gevallen valt de bewoner niets te verwijten.
  8. ermee instemt dat ons moeder onvoldoende medicatie toegediend krijgt. Want anders hadden ze wel maatrgelen getroffen, zoals pillen laten inslikken op een lepel appelmoes of pudding.
Met dit contract geeft de leiding van De Vloet, afdeling Eikenven, dus aan dat men de verstrekking van medicijnen niet serieus neemt. Want ik kan (als het moet) zelfs een hond op tijd zijn medicijnen toedienen. Met een mens, die er zelf erg op gebrand is om haar medicijnen op tijd in te nemen, moet dit dus geen significante problemen opleveren.
Van tantes en andere bezoekers heb ik meerdere malen vernomen dat 'ze weer niet met de pillen geweest waren, toen ik er was'. Ik heb deze verhalen vaak afgedaan als ouwe wijven klets, maar na het lezen van 'het contract' lijkt er meer dan een kern van waarheid in verscholen te zitten.

Als je als afdeling de pillen verstrekt en er daarna over klaagt dat ons moeder de pillen niet op tijd ingenomen heeft, dan kan je eigenlijk alleen concluderen dat de pillen niet zijn aangeboden. En dan is het, op zijn zachtst gezegd, niet netjes om zo'n "Contract" op te stellen.

Ons moeder zit in een ZORGcentrum. Ze zit daar niet omdat ze nog steeds voor zichzelf kan ZORGEN. Ze zit daar omdat ze compleet onbekwaam is om voor zichzelf te zorgen. Als zorgcentrum moet je daar dus rekening mee houden. Mijn moeder is door De Vloet als bewoner ge-accepteerd (eind 2003). Ons moeder en wijzelf gaan er vanuit dat De Vloet deze zorg nog steeds kan leveren.
En als het moment aanbreekt dat ze die zorg NIET meer kunnen leveren dient er ACTIE ondernomen te worden. En die actie bestaat niet uit het laten ondertekenen van domme briefjes.

Vloetregeltjes

Ik heb er geen hobby van gemaakt om de regeltjes allemaal te leren kennen. Ik kom in De Vloet omdat ons moeder een fixatie heeft op 'sterven in Oisterwijk'. Maar dat gaat haar niet lukken. De Vloet gaat haar dat niet toestaan. Er is vast wel een regeltje over. Misschien wel twee.

Een nooit verstuurde brief

Onderstaande brief is nooit verstuurd. Om politieke redenen. Ik was niet de eerste contactpersoon en mocht dus ook geen contacten initieren. In samenspraak met mijn broer heb ik dus deze brief 'ingeslikt' om te proberen op andere punten wat te kunnen bereiken. Hetgeen niet gelukt is. Daarom publiceer ik mijn brief, van November 2006, hier integraal:

1: Bed opmaken.

In het begin hebben we hier een vraag over gesteld op de zusterspost. Toen kregen we als antwoord: "Bed opmaken is een taak voor de familie". Ons moeder heeft hieruit gedestilleerd: de verzorgers zijn er niet voor alles, alleen voor de belangrijke dingen. En zij is zelf gaan bepalen wat wel of niet belangrijk is. Met als gevolg dat ze regelmatig op de grond ligt.

Op 6 october 2006 kregen we van een verzorgster te horen dat deze 'regel' een streven is, maar dat het geen beleid is. Bed opmaken en verschonen hoeft niet perse door de familie te gebeuren.

2: De drempel van de privacy.

Op De Vloet is het beleid dat het personeel niet op eigen initiatief de kamers mag betreden. Alleen op basis van een verzoek tot hulp is dat mogelijk.
En op 6 october werd me medegedeeld dat, als de bewoner dit zelf niet goed meer kan inschatten, de familie dit dan door moet geven aan het personeel.

Ik vind dit absurd voor een zorgcentrum. Het is een grote verschuil-operatie achter een web van regels die niet passen in een zorgcentrum en zeker niet bij bewoners met een hoge RIO indicatie.

3: Deurtjes.

"Wij mogen niet achter deurtjes komen" is me meerdere malen verteld. Kasten schoonmaken (ook de koelkast) dient dus door de familie gedaan te worden. De badkamerdeur valt niet onder de deurtjes-regel is me verteld want de badkamer is bijzonder.

Op 6 october 2006 werd me verteld dat ook dit een streven is maar geen beleid. Als de bewoner aangeeft dat een kast schoongemaakt moet worden, dan wordt dat uitgevoerd. Dat gaat dan af van de totale schoonmaaktijd voor dat apartement, maar het mag wel.

4: Ambulances.

Meerdere keren is ons moeder per ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd omdat de verzorgenden de conclusie trokken: "Kan niet vervoerd worden". Daarna wordt een PRIO 3 rit ingeplanned die uren op zich kan laten wachten. Ik heb eens 2 uur aan het Elisabeth staan te wachten alvorens de ambulance daar aangesukkeld kwam. Dat was drie tot vier uur na het telefoontje.
Bij aankomst op het ziekenhuis is de conclusie dan al snel: "Wie heeft hier opdracht voor gegeven?" maar dan is het kwaad al weer geschied. Het ziekenhuis zegt ijskoud geen enkele indicatie te hebben voor ambulance transport terug naar De Vloet. Waarna wij weer alles kunnen regelen.

Ondertussen kost zo'n ritje de gemeenschap EUR 400. Dit wordt op de eigen bijdrage in rekening gebracht. Vandaar dat we dit bedrag kennen.

5: De Baxter box.

De Baxter box is een slikken of stikken keuze. Of er wordt gekozen voor een onbewezen concept (zeer veel verkeerde pillen, vertellen ervaren verzorgers mij), of de bewoner wordt compleet in de kou gezet. De familie moet voortaan zelf de medicatie bestellen, beheren en verstrekken. En dat zegt dan het ZORGcentrum.

Hoe kan je van iemand met een hoge RIO indicatie verwachten dat die een zinnige keuze kan maken?

De box ziet er niet uit. Past in bijna geen enkel appartement. Een box van ca 30 liter die voor ca 90% leeg is. Een box die maar op twee plaatsen in een appartement mag hangen of staan. Iemand bepaalt dat de Baxterbox er komt. En de Arbo wordt als stok achter de deur gebruikt om hem op een zo ongelukkig mogelijke plaats op te hangen.

In allebei de gevallen gaat het om plaatsen die zeer veel ruimte in de keuken in beslag nemen.

Volgens een van de verzorgers is 70% van de bewoners tegen de komst van de Baxter box. En toch wordt de operatie doorgedrukt. Hiermee plaatst De Vloet zich dus boven en buiten de Nederlandse wet. Als hier een 2/3 meerderheid is, wordt desnoods de Shari'a ingevoerd. Of gaan we alsnog duits praten. Met welk recht gaat De Vloet toch verder met deze heilloze operatie? Gaat het om geld? Of om zorg?

6: Bezuinigen op schoonmaakzorg.

De huishoudelijke hulpen moeten 10 minuten per bewoner per week inleveren. Uitgaande van een uurloon van EUR 15 gaat dat dus om EUR 2,50 per bewoner per week. Met zo'n bedrag moet je ook op een andere manier aan de slag kunnen. OK, je zal dan wat creatiever moeten denken, maar daar hebben ze mensen voor met een practische opleiding.
Als we nou eens gewoon vragen of bewoners (en desnoods hun familie) hun statiegeld flessen niet meer zelf in de winkel inlevert, maar meeneemt naar De Vloet? Met 10 flessen ben je uit de kosten.

De huidige maatregel gaat weer ten koste van de bewoner. Er moet al binnen een krappe tijd veel schoongemaakt worden en dat wordt nu niet beter. Kasten reinigen gaat ten koste van stofzuigen. Het gevolg zal zijn: een burnout bij de huishoudelijke hulpen met groot verloop. Het wordt steeds aantrekkelijker om straks als zwarte huishoudster in dienst van de bewoners te treden.

Welke zielepoot heeft dit soort dingen bedacht? Waarom niet gewoon 1 secretaresse de deur uit en een vrijwilliger ervoor terug? Wat kosten op jaarbasis de teksten die externe tekstschrijfsters (ik weet ze met naam en toenaam te wonen in Tilburg!) maken voor de glossy blaadjes die niemand meer leest?

7: Het winkeltje.

Het is triest dat het winkeltje moet bestaan. Blijkbaar zijn er veel bewoners die zoveel van hun AOW af moeten staan aan De Runne dat ze zelf nog geen pak koffie meer kunnen kopen.

Daar staat tegenover dat er ook bewoners zijn die standaard vijf artikelen afnemen, "want het is toch voor niks". En ze weten verdomd goed dat 'voor niks' niet bestaat. Het zit blijkbaar in de algemene kosten verstopt. En dus zullen die vijf spullen afgenomen worden. Nodig of niet.
Voor mensen die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt, is dat niet eens een gekke gedachte. Nooit meer honger of dorst als het niet perse hoeft.

Mijn moeder neemt dus ook iedere week voor minstens 5 euro in ontvangst. Maar ze zet nooit koffie want dat apparaat staat in een heel hoog kastje. En ze heeft een Senseo.
Dat bedrag, is dus minimaal twee keer het maximale bedrag dat op de huishoudelijke hulpen te besparen valt per kamer.

Betere methoden:

Hierdoor wordt het uitdelen van toch gratis gekregen spullen bemoeilijkt. En kunnen de huishoudelijke hulpen gewoon de zorg blijven leveren die ze zelf WILLEN leveren.

8: Internet in de hal.

Waarom staan er in de centrale hal, op de ronde tafel, geen 5 moderne computers met lekker grote beeldschermen, die via breedband continue op internet aangesloten zijn?

De bewoners hebben dan meer reden om naar de centrale hal te gaan. Om te proeven aan de moderne wereld. De wereld die verder weg ligt dan de Hilvarenbeekseweg. Zelfs verder dan Udenhout. Laat ze surfen over het net. 1 keer uitleggen hoe google werkt en ze zijn bezig. E-mail om met de kleinkinderen in Australie te schrijven. Surfen naar familiesites. Naar online foto albums.

Een bredere kijk op de wereld. Minder zeuren over ziek en oud zijn. Even vergeten waarom je hier zit... En wat kost het... Heel weinig. Minder dan een directie auto.

9: Naar het zwembad.

Dr Bicker heeft eens met me gesproken over dit soort dingen. Zijn opmerking: ze moeten met die mensen naar het doelgroepenbad in De Leye. Laat ze in het water zitten, spelen, zwemmen, bewegen. Gebruik dat gebouw dat op een steenworp afstand staat. De steenworp is niet letterlijk, want anders gooi je bij Van Heezewijk de ruiten in.

10: Eigen initiatief verzorgers.

"Als jullie moeder niet meer in staat is om zelf om zorg te vragen, dan moet de familie dat aangeven".

Dit was een uitspraak uit het 6 october 2006 gesprek. Een teleurstellende uitspraak, zeker als je die op een ZORGcentrum hoort.

Ik ben 6 - 8 uur per week in De Vloet. Er zitten 168 uren in een week. Dat betekent dus dat ze die andere 160 uur aan haar lot overgeleverd is. Tenzij de verzorgers bereid zijn om buiten hun boekje te gaan en gelukkig is dat nog steeds het geval. Maar als iedereen zich aan de norm hield, dan was het een trieste bedoening.
Ik snap niet dat alles op de schouders van de familie terecht moet komen. Waarom is dit nog een ZORGcentrum? Omdat 'Het Gaastheus' eraan ten grondslag lag?

11: Shoppen.

Er zijn zoveel regels, richtlijnen, wetten, procedures en persoonlijke belangen, dat het personeel kan shoppen uit die regels om iets wel of niet te (hoeven) doen. Hierdoor ontstaat willekeur.
Maar er ontstaat ook een vertrouwensbreuk als dan later blijkt dat alle regels op meerdere manieren uitgelegd worden. Wie moet ik nog geloven? Welke verborgen agenda heeft deze of gene? Moet ik voor iedere scheet naar het afdelingshoofd? Of direct naar de Manager? Of gewoon rechtstreeks naar Goirle bellen?

Ik weet gewoon niet meer waar ik aan toe ben. Ondanks de veelvoud aan glossy en door externe tekstschrijvers gemaakte boekjes over hoe goed alles gaat sinds De Runne met iedereen gefuseerd is, weet ik gewoon niet wie ik nog kan geloven op de werkvloer.

12: Stanislaus.

Op Stanislaus, onderdeel van dezelfde ZorgKoepel, verstopte men zich niet achter deurtjes, regeltjes of een bureau. Men was op de gang, aan de gang, in de kamers. Daar werd zorg verleend op basis van persoonlijke behoefte. Het personeel kwam regelmatig eens binnen kijken, of er gebeld was of niet. En als er wat afwas stond, of iets anders moest gebeuren, werd dat altijd opgeruimd.
Dat gebeurt hier ook wel, maar het is uitzondering in plaats van regel.

Zoals ons moeder het laatst nog zei: "Het was veel gemoedelijker in Stanislaus". Kleinere kamers. Kleiner dorp, maar veel menselijker.

13: Tegenstrijdige regels.

De hele badkamer is eigendom van De Vloet. Maar het handdoekenrekje (dat daar hangt) is van de bewoner. Dat is toch idioot. Als de zoon van de bewoner met zijn boorhamer even twee gaatjes door de waterleiding boort bij het ophangen van een nieuw rekje, wat dan?
Maar ondertussen is men bikkelhard. Het handdoekenrekje is van de bewoner. Regel is Regel. Weer dat verstoppen. En liegen ze nou weer?

Door mijn contacten met de technische dienst zijn ze toch even geweest om te kijken, maar toen had ik hem zelf al opgehangen. For your interest: hij ligt er weer af.

14: Bonnen.

Er heerst een bonnencultuur als er dingen gedaan moeten worden. Alles moet via een bonneke. En duurt dus ook veel langer want die bonnekes moeten: Waarom geen LAN terminal op iedere zusterspost en een interne mail naar de TD. Geen bonnen, zeer korte bevels structuur. Geen vertragingen. Makkelijke evaluatie. Ik weet wel waarom: geen creativiteit bij de leiding.

15: Onderhoud aan hulpmiddelen

Stel een SPREEKUUR in voor bewoners die problemen hebben met hun rolstoel of rollator. Iedere dag tussen 4 en 5 is er rolstoelspreekuur, desnoods voor het huis in de zon. Komen de oudjes ook weer eens buiten en technische mannen zitten graag in de zon.
Als mensen problemen hebben met hun vervoermiddel, kunnen ze dan eerst kijken of het met een moertje opgelost is. Is het karwei te groot, dan kan de TD man een 'diagnose' meegeven aan de bewoner, waarna er OF een Thebe monteur (ook onderdeel van de organisatie) moet komen, OF de stoel tijdelijk weg moet (wel voor vervanging zorgen!).

Waarom komt niemand van jullie op dit idee? Teveel bezig met het van buiten leren van regels?

16: De sta-op-stoel.

Mijn moeder werd zwaar onder druk gezet om haar fijne stoel te vervangen door een slecht zittende sta-op-stoel. De eerste stoel voldeed op geen enkele manier. Slechts door de ongehoorde druk die mijn broer (met medewerking van het VGZ) op de fabrikant heeft moeten uitoefenen heeft ze een andere stoel gekregen, maar die stoel zit ook niet fijn. En ze gebruikt het motorisch gedeelte NOOIT.
Alleen als de kleindochter komt wordt er even met de afstandsbediening gespeeld. De stoel is in geen maanden gebruikt. Het is het zoveelste voorbeeld van weggegooid geld.

17: De RIO indicatie.

In Goirle (toen de aanvraag voor een zorgcentrum gedaan moest worden) heeft mijn moeder de hoogste RIO indicatie gekregen die er is: "24 uurs verzorging is hoogst wenselijk". Als een orgaan, dat zich ten doel stelt om de zorgcentra leeg te houden, dit zegt, dan is het serieus lijkt me.
Op basis van deze indicatie kwam ze hoog op de prioriteitenlijst van De Vloet. Ze wilde perse op den duur naar Oisterwijk. Maar dat ging alleen via een tussenstop op Stanislaus.

Jaarlijks wordt mijn moeder opnieuw ge-indexeerd. En jaarlijks rollen daar veel RIO punten uit. Punten waar De Vloet blij mee is want het betekent meer behoefte aan zorg en dus meer geld.

De Vloet telt jaarlijks alle punten op, doet op basis daarvan een beroep op de geldverstrekkers en verdeelt de zorg egaal over alle bewoners. En daarmee laten ze mijn moeder in de kou staan. Zij, en de andere mensen met een hoge RIO indicatie, krijgen te weinig zorg en degenen die minder ver afgetakeld zijn krijgen relatief teveel zorg. Dat is oneerlijk en dom.

Ik wil dat mijn moeder zorg krijgt naar rato van de RIO indicatie. Als dat moeilijk te realiseren is, dan wordt het tijd voor een andere automatiseerder.

18: De zonwering.

Als er in voor- of najaar een flauw zonnetje naar binnen schijnt en de bewoner een lekker warme rug geeft, dan hoor je een klik en de luifels gaan naar beneden. Voor een gezond mens geen probleem: je staat op, drukt op een van de knoppen van de luifelbediening en de luifel stopt.
Maar als je niet (zo snel) meer op kunt staan, dan moet je het gewoon over je heen laten komen. Dan wordt het recht op zon bepaald door een verkeerd geprogrammeerde sensor op het dak.

Waarom zit er geen knop op waarmee de luifels op handbediening gezet kunnen worden? De stormbeveiliging kan dan alleen zorgen dat de luifels bij harde wind omhoog gaan.

Anderzijds, als er hartje zomer (wanneer je toch geen ramen kan wassen ivm strepen) ook maar 1 losse glazenwasser in de buurt is kunnen in het HELE huis nergens de luifels naar beneden en zitten ze in de hete middagzon te bakken en braden met de ventilatoren op volle kracht. Ook dat kost geld, die nou op Adri verhaald wordt.

19: Horren.

Een bejaardenhuis bij de vuile stroom. Handig en aardig en rustig. Alleen ook een beetje onhandig want er zitten meer insecten dan elders. Maar er zijn nergens horren... Je zou de zonwering naar beneden kunnen doen, maar als het dan een keer een beetje gaat waaien (of er loopt per ongeluk een glazenwasser langs) dan gaat ALLES direct omhoog. Heel onhandig.

Een bejaardenkamer is feitelijk een huurwoning. En een huurwoning heeft alleen een binnenkant. Geen buitenkant. Die is van de huurbaas.
Maar als er horren geplaats moeten worden, dan komt dat voor rekening van de bewoner en die moeten aan de buitenkant (die niet van de bewoner is) aangebracht worden. Wederom een badkamer-paradox. Ergens heeft iemand niet goed nagedacht. Of het peroneel is weer aan het shoppen in de regels.

En je komt er niet achter welke van de oorzaken het is. En dus kan je er ook niks tegen doen.

20: Zorg en hulp.

Mijn moeder heeft alles af moeten geven wat haar dierbaar was: En nu zit ze in een zorgcentrum waar men wel heel ruim over ZORG denkt. Het is allemaal zo jammer.

Mijn moeder snapt het allemaal niet meer zo goed. De Parkinson heeft ook de hersenen aangetast. Vaak is het net alsof ik bij iemand anders op bezoek ben.

Tijdens het 6 october gesprek met een verzorgende begon ze ineens te huilen. Ze dacht dat ze hier straks uitgezet zou worden als we dit alles zouden vertellen. Het is maar een huurhuis hier. En dan wordt het wel heel makkelijk om een baxterbox op te dringen.

Voor mijn moeder was de essentie van de baxterbox de volgende. Half huilend zei ze tegen me:

"Jan, betekent dees nou dat ik de kaasbroodjes
die gij meegebrocht het, nie meer op kan warmen?"

En onder dit soort druk heb ik die zeik-baxter-box toch maar weer ingebouwd. En alles op de aanrecht wat verschoven. En in het weekend weer een kastje gemaakt om op de aanrecht een tweede verdieping te maken. Om haar eigenwaarde in die laatste maanden niet teveel teniet te laten gaan door alle regelneven die geld moeten besparen zonder zelf een veer te hoeven laten.

Het valt allemaal zo zwaar tegen. Ik wist niet dat de zorg zo ver afgebroken was in dit land. En ons moeder heeft dan nog twee man die op dit soort momenten aan de bel trekken. Maar als je helemaal alleen staat? Dan kan je alleen in de hal gaan zitten wachten tot je dood mag, ondertussen een gesprek op niveau voerend met Jaques.

(Jaques is een van de vele geestelijk gestoorden die bij De Vloet rondlopen als een veredeld soort vrijwilliger. Leuk voor die mensen zelf, maar ik kan me voorstellen dat het voor de bewoners niet altijd prettig is om omringd te zijn door geestelijk zwakkeren en dementerenden. Het zal wel iets met geld te maken hebben.)

Het is nu januari 2008 en ik sta er nog verbaasd over hoe ik dit meer dan een jaar geleden onder woorden gebracht heb. Alles wat ik in 'de brief' aangestipt heb, is in de tussentijd weer (en iedere keer heviger) terug gekomen.

Voor de goede orde: er zijn op De Vloet, afdeling Eikenven, enkele zeer gemotiveerde verzorgsters. Een daarvan is Dimphy Trump. Het grenst aan het ongelooflijke wat deze vrouw onder haar beroeps eer verstaat.
Maar (zoals waarschijnlijk op alle afdelingen) er lopen ook enkele regelnichten en (het spijt me, er is geen ander woord voor) regelrechte bitches rond, waarvan ik hier de naam niet zal noemen. Maar iedereen weet over wie het gaat.

Terug naar De Vloet

Het is nu 3 januari 2008. Ons moeder is uitbehandeld in het Elisabeth ziekenhuis. Ze is niet meer uitgedroogd en ondervoed. En dus moet ze daar weg. Eigenlijk zou ze beter af zijn in een verpleeghuis, maar zo gauw dat woord valt, opent ze haar mond voor de mantra: Ik wil nie nor een verpleeghuis! en dan blijkt dat het meens dat een week geleden nog meer weg had van een plant, nu ineens weer wilsbekwaam is. En dus zelf toestemming moet geven voor een vertrek naar een verpleeghuis.

Na een officieus gesprek met een van de zorgverleensters (dat eigenlijk ook meer weg had van een mantra dan van een gesprek) bleek nu ineens dat De Vloet het zelf niet meer verantwoord vindt om haar daar te verzorgen: 'Daar heeft ze teveel aandacht (lees: zorg) voor nodig'. (En de Vloet is toch vooral een pension voor bejaarden die niet teveel mankeren.)
Men wil zelfs dat 'de familie' op feestdagen en in de weekeinden zelf komt zorgen dat ons moeder eten binnen gaat krijgen. 'Want daar hebben wij geen tijd voor'. Dat noemt zich dan een zorgcentrum. En nog wel het derde beste van Nederland. Maar het kan natuurlijk ook weer zijn dat de verzorgsters aan het shoppen waren in het oerwoud wat er aan regels is. Dat is al eerder gebeurd.

Al met al vind ik het het zoveelste bewijs dat men niet creatief is in het proberen problemen op te lossen. Als een probleem zich niet vanzelf oplost (in deze context: als de patient niet vanzelf dood gaat) dan mag de familie het probleem oplossen.
Waarom worden er geen valide bewoners ingeschakeld om de minder validen onder hen te helpen? Dat kost niks en het schept banden. Ik denk zelfs dat sommigen het nog leuk zouden vinden ook. Maar ja: dit is weer een creatieve oplossing en daarin is men daar niet zo sterk. En er is vast wel een huisregel die het verbiedt.

Ondertussen is er vandaag wel weer een brief van het RIO aangekomen waarin staat dat ons moeder in een zware categorie valt en recht heeft op minimaal 27 uur (van 60 minuten ieder) zorg per week. Of zoveel meer als nodig is. Dat is toch vier uur per etmaal! Tweehonderd en veertig minuten per etmaal! Gemiddeld over een jaar. Dat krijgt ze in geen geval. Maar het RIO betaalt er wel voor.
Maar ik wil er eigenlijk niet toe over hoeven gaan om dat te turven. Dat is ook beneden mijn stand om dat te doen. Je moet eigenlijk op dit soort dingen kunnen vertrouwen.

Op gegeven moment had ik de zorgverleners nodig. Ik drukte op het knopje. Tien minuten later ben ik zelf maar eens gaan kijken wat er aan de hand was. Het probleem van dat moment was waarschijnlijk 'geen zin'. Want het groene lampje knipperde gewoon alleen zaten de dames allerhande papieren in te vullen. Dat zal ook wel in die 27 uur zitten denk ik nu.
En ook rond de koffietijd kan je lang op je belletje wachten. Dan wordt er gewoon een half uur vanuit gegaan dat de aarde plat is en er dus niemand vanaf kan vallen.

Ook werd er weer door de afdelings bitch geschermd met 'door ons getekende contracten'. Als het moeilijk wordt, blijken er ineens contracten te zijn waaruit IETS zou moeten blijken. Maar het enige wat eruit blijkt, is dat ZORG tegenwoordig Big Business is in Nederland.

Het gesprek van 24 januari 2008

Vandaag moesten mijn broer en ik op gesprek komen bij de leiding van De Vloet, afdeling Eikenven. Na wat heen en weer gepraat kwam het hete hangijzer op tafel. Ons moeder is al bijna twee jaar niet optimaal op haar plaats in een zorgcentrum. Ons moeder moest 24 uurs zorg hebben, ook volgens het RIO, en De Vloet kan die niet geven.
Alleen, omdat ons moe zo breekbaar overkomt en zo aardig is, kon de leiding het niet over hun hart krijgen om dat mens naar een verpleeghuis te laten doen. Die goedheid heeft ertoe geleid dat ze onnodig veel gevallen is in haar appartementje. Dat ze onnodig zorg tekort gekomen is. In mijn tijd hadden we daar een spreekwoord voor:

Zachte heelmeesters
Stinkende wonden

Dit is al eens eerder voorgevallen. In september 92 moest ze naar de keuringsarts voor verlenging van haar rijbewijs. Feitelijk reed ze al als een dolleman, maar daar had ze zelf een heel andere mening over. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer een rondje meegereden heb. De ontmoeting met die Tatra met 25 ton zand achterop zal ik niet gauw vergeten. Maar ons moeder won: de Tatra ging mooi in de berm!
Affijn, naar de keuringsarts en daar zat een bevend rietje. De arts keek haar aan en kreeg medelijden. Ofschoon het eigenlijk niet meer kon, zei hij: "Vooruit dan, U krijgt nog 1 jaar verlenging". De goedzak. Maar hij was gewoon niet bekwaam voor zijn taak. Zijn taak was niet beverige vrouwtjes tevreden stellen. Zijn taak was tweeledig:

  1. De andere verkeersdeelnemers beschermen, vooral de zeer kwetsbare
  2. De aftakelende bestuurders beschermen tegen zichzelf
Drie weken later vouwde ze haar Peugeot 104 rond een dikke boom in een haakse bocht. Op een haar na werd een bejaarde fietser gemist. Die klap, in combinatie met het ziekenhuisverblijf, hebben zoveel kapot gemaakt. Dus ook hier geldt hetzelfde spreekwoord als hierboven.

Niets is makkelijker dan moeilijke beslissingen uitstellen. Iedereen kan een beslissing op de lange baan schuiven. Alleen: degene waarover de beslissing gaat is er zelden mee gebaat dat hen 'nog 1 keer' iets gegund wordt wat maatschappelijk niet meer verantwoord is.

Dus ook hier:

Zachte heelmeesters
Stinkende wonden

Ons moeder heeft constante zorg en aandacht nodig. De Vloet kan dat niet leveren. Daarop zijn ze niet ingesteld. En dat hebben we gemerkt. Nu is de procedure wel gestart. Nu worden er ook ineens vocht opname tabellen bijgehouden. Er wordt gekeken hoeveel ze eet. Laten we hopen dat we met zijn allen weer wat geleerd hebben. Voor mijn broer en mij is het een eenmalige ervaring. Maar voor De Vloet zou het een bedrijfsmatige ervaring moeten zijn.

De uiteindelijke oplossing

Het is vandaag 29 october 2008. We hebben vanmiddag de rouwkaarten op de bus gedaan. Ons moeder is in de vroege ochtend van 28 october 2008 gestorven. Als er een god is, dan was ie even in een genadige bui. De lijdensweg is voorbij. Toen ik gisteren in haar kamer kwam lag ze zo vreselijk vredig in dat bed, net alsof ze sliep. Maar dan uit de tijd dat ze nog in de Muldersteeg woonde. Ze is bezweken aan de gevolgen van een longontsteking. Toch best een ouderwetse ziekte.

De crematie is op zaterdag 1 november 2008. Vanaf die datum hebben we nog 5 werkdagen om het appartement leeg op te leveren. Daar hadden ze een heel mooi A4 formulier voor. Het heeft zijn voordelen, die regeldrang. Eerst gaan we cremeren, daarna de boel uitmesten. Vooral de vloerbedekking ziet er niet zo fris meer uit. En als het niet gaat lukken in 5 werkdagen, dan zeggen we gewoon dat er een wachtlijst is. Dat werkt van de andere kant ook altijd. Want ofschoon er reeds op 10 januari een verzoek voor een verpleeghuis is aangevraagd was daar begin october nog geen enkele vooruitgang in.
De wachtlijsten hebben ook zijn voordelen. Maar ja, daar zijn de wachtlijsten in de nederlandse zorg voor bedoeld: om de helft te laten overlijden voordat de actie genomen wordt. Da's goedkoper.

Het einde


En nou heb ik geen ouders meer.

Op zich was het natuurlijk een trieste gelegenheid. Ons moeder was vel over been en het akelige was, dat dat in de kist, bij het afscheid nemen, pijnlijk duidelijk was. In haar bed lag ze er veel 'voller' bij. Nu lag er een zielig vogeltje in de kist met een soort grimas op haar gezicht.

Het mooie aan deze gelegenheid was om een hele zwik mensen uit het verleden terug te zien. Ooms en tantes, bekenden en vrienden, neven en nichten. Het gaat weer voldoende reden geven om verstofte contacten weer op te vatten. Anderzijds was het ook een afscheid voor sommige andere bezoekers. Velen van hen zijn op seniore leeftijden. Velen van hen zijn binnenkort aan de beurt.

Marius wist zich geen raad met zichzelf. En toch leek ie een beetje blij toen ie zijn voormalige vrouw tegenkwam. Het leek erop dat ze elkaar wat te vertellen hadden. En dat is wel eens anders geweest. Dan heeft deze zaterdag toch nog een beetje nut gehad.

Einde

Met dank aan Vincent ten Plate van uitvaartvereniging Oisterwijk. We hebben heel veel steun en medewerking van hem gehad.

Visitor Counter by Digits

Wie is de volgende...

Pagina gemaakt op 28 december 2007,