Vanaf 1993

In 1993 heb ik voor de laatste keer een nieuwe algemene fiets aangeschaft. Mijn zwarte Giant Trooper (3 x 7 derailleur versnelling). Werd na drie jaar (vlak voordat de verzekering afliep) gestolen bij de AH op het Wagnerplein. De tweede Giant Trooper (van 1996) heeft het tot 2007 uitgehouden (toen brak het frame bij de rechter achterpat) en daarna heb ik de Trek 7520 tweedehands gekocht. Sindsdien ben ik aan het rondkijken geweest naar "mijn laatste fiets". Die heb ik nou gevonden. Dit stukje gaat over de laatste drie maanden van mijn zoektocht.

Mijn Trek 7520

Op zich bevalt de Trek 7520 nog steeds perfect, qua

alleen de techniek van de fiets is sterk verouderd. 3 x 7 Shimano Nexave derailleur (niks mis mee) met V brakes (nog steeds dik in orde) en Rollerbrakes achter. Vooral dat laatste is toch een probleem. De rollerbrakes doen het wel altijd maar ze zijn niet echt agressief te noemen. Voor fatsoenlijk remmen moet je toch echt de voorrem erbij gebruiken. De fiets heeft geen remnokken dus je hebt geen keuze qua rem. Ook hebben de wielen geen uitvalnaven dus wiel demonteren zonder gereedschap (steeksleutel 15) is onmogelijk.
Het is een hybride dus er zit wel een kettingscherm op maar dat neemt niet weg dat alle DryLube eraf gespoeld is als je twee uur door de regen gereden hebt.

Tel alles op en je komt tot de slotsom: It's time for a change!

Eisenpakket

Het eisenpakket voor de nieuwe fiets is simpel:

  1. Een 'lang' frame, zoals mijn Trek fietsen die ook hebben
  2. Sportieve zit/geometrie
  3. Geen open-ketting versnellingsysteem
  4. Dikke banden
  5. Fatsoenlijk merk
  6. Dealer die in de buurt zit
  7. Een van mijn 3 bestaande fietsen moet inruilbaar zijn
Dit is ook ongeveer in volgorde van belangrijkheid. Aangezien ik geabonneerd ben op het blad Trekkingbike dat, zoals je aan de titel al kan zien, een duits blad is komen er meteen een hele smak extra merken in aanmerking. Nederlandse bladen komen zelden verder dan plus nog een hele smak low cost merken. Trekkingbike besteedt ook veel aandacht aan de duitse merken en dat zijn er erg veel. Ook komen ze niet iedere keer opdraven met "prijs kwaliteit verhouding" waardoor de midden-moter met slechte onderdelen toch vaak hoger scoort dan de merken met de betere specificaties.

Wie heeft er ooit gehoord van fietsmerken als:
  • Tout Terrain
  • Schindelhauer
  • Kemper
  • Radon
  • Kettler
  • Poison
  • Gudereit
  • Stevens
  • Velo de Ville
  • HaiBike
  • VSF
  • Patria
  • Hercules
  • Pegasus
  • Simplex
om er maar eens een paar te noemen.

Aan de dealer wordt eigenlijk maar 1 echte eis gesteld worden: hij of zij moet zelf ook minimaal 4000 km per jaar fietsen. Ik wil geen fiets kopen bij een handelaar "die daar geen tijd voor heeft". Je koopt ook geen worsten bij een vegetarische slager. Want voor je het weet rij je op een Koga de deur uit, omdat die zo mooi kleurt bij de broek die je nu aan hebt.

Hierdoor vallen er ineens al erg veel fietsenhandelaren af. Dat maakt het overzichtelijker. Bestellen bij een verzendhuis zoals Rose kan wel want alles wat die lui hebben is goed.

Versnellings systeem

Alle sportfietsen die ik sinds 1973 heb gereden hadden derailleur versnelling

Alle 'gewone fietsen' hadden een versnellingsnaaf (3 versnellingen, of beter een vertraging, direct drive en een versnelling).

In 1993 kwam Giant uit met een betaalbare hybride, dus een stadsachtige fiets met een derailleur systeem: 3 x 7 versnellingen in Deore kwaliteit. Toen was dat revolutionair. Tegenwoordig hebben vrijwel alle fietsen een derailleur, terwijl er tegenwoordig versnellingsnaven zijn met 3, 5, 7, 8, 11, 14 en 18 versnellingen erin. In feite heb je aan een fiets met een 8 naaf al ruim voldoende versnellingen voor ons vlakke landje.

Ik heb momenteel een grote voorkeur voor een gesloten versnellings systeem van hoge kwaliteit. Hiermee kom ik uit op een van de volgenden: Op de pagine over versnellingsnaven staan meer gegevens dan je in eerste instantie wilt weten. Voor mij bestaan er in feite maar twee naven: de Speedhub 14 en de Alfine 11. De pinion is ook leuk maar dat is geen naaf. Het lijkt me ook een ketting moordenaar want de ketting wordt nu met meer kracht aangedreven, in de lage gearings.

Trek

Sinds 2007 is Trek mijn favoriete merk. Het is een relatief lang frame (net als Gazelle) in tegenstelling tot bv Batavus. Ik ben lang en vind een 'sportieve' houding (ik zelf spreek liever van een agressieve houding) waarbij mijn handen ver naar voren reiken, comfortabel (en uitdagend). De 7520 is een oud beestje maar rijdt nog als een speer. Deze zomer mee naar NoordRijn Westfalen gefietst en hij gaf geen krimp.

Ondertussen ook nog een Trek 7.5 FX fitness bike gehad en ook die reed als een speer en paste precies bij mijn lijf. 3 x 9 Shimano Tiagra derailleur groep met een (Ultegra) maiskolf cassette (12 - 23). Ongeacht de situatie is er altijd een verzet dat lekker draait (bij mijn 90 - 100 RPM cadans). Maar de Grebbe berg zou te steil zijn geweest.... Dan is een 30 achter toch echt wel nodig.

Maar er is een probleem: Trek maakt weliswaar schitterende sport- en terreinfietsen en mooie stadsfietsen, in het hybride danwel trekking segment hebben ze niks te bieden. Ik heb de Trek Dublin Deluxe serieus overwogen:

Maar er waren ook nadelen: Een mountainbike ombouwen naar stadsfiets kan ook maar dan zit je met allerhande details zoals de verlichting. Je moet dan of persé een batterij verlichting installeren of een nieuw voorwiel en dan hou je het ouwe weer over. Die optie viel af. Trek wil uit marketing oogpunt geen fiets uitbrengen met Alfine 11 of Speedhub 14 omdat de markt daarvoor te klein is. Sommige dealers merkten op "dat Trek geen frame kan bouwen dat stijf genoeg is" maar dan zouden ze de Dublin Deluxe helemaal niet kunnen bouwen, want een beltdrive stelt de hoogste eisen aan een frame.

Hiermee viel Trek (met pijn in mijn hart) dus af als volgende fiets.
Naschrift feb 2015: De Trek Dublin zou eigenlijk de beste fiets geweest zijn....

Giant

Giant maakt de Futuro serie waarvan de Futuro 0 (nul) een Alfine 11 naaf heeft. Helaas is de primaire overbrenging dusdanig dat ik met mijn trapritme (ca 90 rpm) bij 22 km/u in de 5e versnelling rij. Dan heb ik dus nog 6 versnellingen 'bovenin' die ik nooit ga gebruiken en met de 4 versnellingen 'onderin' moet ik eventueel de bergen in. Of een flink viaduct op. Ik heb de fiets gereden in Riel bij Van Oirschot. Dat was heel leerzaam.

Voor een groot deel komt dit euvel door Shimano. Die geven op dat de primaire overbrengingsverhouding (dus voorbladtanden gedeeld door achterbladtanden) minimaal 1,9 moet zijn. Dus een 38/20 combinatie is het minimum. De meeste fietsfabrikanten gaan dan op ca 2,2 (bv 44/20) zitten, waardoor de fiets alleen voor 'stoempers' (langzaamtrappers) interessant is.

Hiermee viel helaas de Alfine 11 naaf af, in alle modellen van alle fietsmerken met grote wielen. Met 20" wielen zou het weer acceptabeler worden.

Cannondale

Cannondale maakt eigenlijk alleen de Tesoro lijn. De Tesoro 0 (nul) komt met Alfine 11 naaf. Alle hogere nummers (1 - 4) zijn derailleur fietsen. De Tesoro 1 heeft een Shimano XT systeem met Magura hydraulische remmen. Schitterende fietsen. Henk Baars heeft ze op voorraad en ik kon proefrijden. Maar geen Speedhub modellen meer. En ook de Tesoro 0 moet in 2014 het veld ruimen meen ik. Cannondale gaat alleen voor de derailleur in hun trekking segment.

Hiermee viel helaas ook Cannondale af als merk.

Stevens

Stevens fietsen worden in de regio onder andere door Van Oirschot in Riel vertegenwoordigd. Dat was dus handig want het was te combineren met meerdere andere merken. Stevens is een duits merk en de geometrie is ongeveer die van Trek. Ik heb op een Super Flight oid gezeten in mijn maat en die reed zalig. Dat was een derailleurfiets en was alleen om aan te voelen. Nou dat was liefde op het eerste gezicht. Met een XT groep erop. Echt een fiets naar mijn hart.

Stevens maakt een aantal modellen die interessant zouden kunnen zijn:

Die laatste is zo'n mooie fiets dat de versnellingsnaaf ineens geen must meer is. De bovenste twee zijn serieuze kandidaten geweest. Helaas zouden ze pas rond half januari 2014 leverbaar zijn en ik wilde eind november 2013 als deadline hebben. Ik heb het allemaal al te lang uitgesteld.

IdWorx

De IdWorx Easy Rohler is altijd een intrigerende fiets geweest. Ik weet niet meer waar ik er het eerst over gehoord of gelezen heb. Maar mijn vriend Dick had er al 1 rond 2008. En die is er altijd heel lovend over geweest. Ik stond echter op het standpunt dat de fiets te duur was en de ontwerp filosofie was verkeerd. Diverse dealers vertelden van de rigoreuze inspecties die door Gaastra werden uitgevoerd om zo alleen de allerbeste onderdelen toe te passen in hun producten.
Ik weet niet of dit was wat de handelaars mij vertelden maar dit was wat ik ervan begrepen heb altijd en als quality engineer ben ik gewend dat een productie machine om moet kunnen gaan met allerhande gradaties aan input materiaal. Hoe dan ook, ofschoon de Easy Rohler en soortgenootjes magnifieke fietsen waren, had ik er niet zoveel mee.

Prijs en kwaliteit

Vraag aan een lean six sigma expert wat 'kwaliteit' is en hij staat met zijn mond vol tanden. En dat is dan een expert die er zijn boterham mee verdient. En het is zo simpel. Kwaliteit is de synergie van vier factoren:

Geen van deze vier is wezenlijk belangrijker dan de andere. Een gratis fiets van titanium en met een Pinion en beltdrive met aan huis garantie die niet leverbaar is heeft geen kwaliteit. Vaak hebben schimmige bladen het over de prijs kwaliteit verhouding. Uit het tabelletje hierboven zie je al wel dat dat onzin is. 'prijs' zit namelijk al verweven in het begrip 'kwaliteit'. Het betreffende quotient is wiskundig dus gelijk aan 'prijs' / 'prijs plus nog wat' en dat is altijd kleiner dan 1. En dus ongewenst.

Er is nog een lijstje dat opgeld doet bij het ontwikkelen van fietsen:
  1. Goedkoop
  2. Licht
  3. Sterk
Pick any two.

Als je twee van de drie gekozen hebt, ligt de derde vast. Een goedkope lichte fiets zal zelden sterk zijn. En een titanium fiets met beltdrive die 8 kilo weegt zal zeker niet goedkoop kunnen zijn.

En het adagio van Stronglight (amerikaanse leverancier van onderdelen): Strong first, Light second.

Deze regels gelden in het algemeen. Niet alleen als het over (de aankoop van) fietsen gaat. Het chinese rammelbarrel van €175 van de bouwmarkt scoort alleen op prijs en beschikbaarheid. Als je geen keus hebt en het er voor over hebt om om de twee jaar een nieuwe 'fiets' te kopen dan doe je dat, maar het is en blijft een twijfelachtige keuze. En op den duur duurder dan een eenmalige aankoop van een fatsoenlijk merk (spoiler: Trek of zo dus, NIET Idworx).

Zo gauw een verkoper of tijdschrift over de prijs kwaliteit verhouding begint moet je meteen afhaken. Want het gaat op den duur tegen jou werken. Er zijn uitzonderingen op die regels maar die zijn uiterst dun gezaaid en in Nederland niet voor handen. Spoiler: op Idworx na.

Tout Terrain

Tout Terrain is een maker van lange afstand fietsen. Het is een soort bouwpakketfiets:

Hierna kun je de details verder invullen en als alles in orde is, wordt je ontwerp doorgegeven aan de fabriek in Duitsland en een week of vier later is je eigen ontwerp klaar. Alle TT fietsen zijn 100% europees. Frames worden in Tsjechie gemaakt, ontwerp uit Duitsland/Zwitserland. De assemblage vindt plaats in zuid Duitsland.

Het meest in het oog springend is dat bij veel TT modellen de pakkendrager integraal onderdeel van het frame is. De drager is dus niet aangeschroefd maar aangelast. TT gebruikt alleen onderdelen van gerenommeerde merken. Het merk was ook het eerste dat een fiets op de markt had waar de Pinion drive in paste.
Als je een beetje een fiets wilt bij TT dan moet je er op rekenen dat je boven de €3000 gaat uitkomen.

Grootste nadeel van het merk is dat er vrijwel geen dealers in nederland zitten. En dus wordt proefrijden wel heel erg moeilijk en om een €3000 fiets op basis van een website te kiezen is nogal riskant.

Steppenwolf, Velo de Ville, VSF

Toen ik de hoop opgegeven had om ergens een dealer te vinden van Tout Terrain kwam ik het bedrijfje "Bike on Tour" op het spoor. En waar zat dat? 11 km naar het westen in Dongen! Martin, de eigenaar, bouwt fietsen voor mensen die er mee op wereldreis gaan. Klanten komen op bezoek in zijn werkplaats. Hoewel 'atelier' een betere naam ervoor is. In de hoek werd een Surly Longhaul Trucker opgebouwd. In het voorportaal stond een Tout Terrain Silkroad. Met Speedhub en alles erop. Een magnifieke fiets.
Beneden was zojuist een Velo de Ville fiets uit het karton gehaald. Als zijn klanten dat willen dan worden ze erbij gehaald als de fiets wordt opgebouwd. Zodat ze dat later, onderweg in Transylvanië, ook zelf kunnen. Martin zweert bij staal als frame materiaal. Martin is zelf ook lange afstand fietser. Van de zomer met de kleinkinderen door het Ruhrgebiet gereden.

Bij de trap stonden twee Steppenwolf fietsen. Van de oude serie, want sindsdien was Steppenwolf overgenomen door een merknamen-opkoper en dat betekende niet veel goeds voor de afwerking van recente modellen.

VSF is een ander merk. Het wordt in Nederland door meerdere handelaren gevoerd, waaronder Bike4Travel maar alle dealers zitten (te) ver weg. Ook VSF zweert bij stalen frames. Bij 'staal' moeten we niet denken aan het bekende pisbakkenstaal waar een auto van gemaakt wordt, maar eerder aan een RVS variant. Reynolds, Columbus, TI, Dedacciai, dat soort merken, die Chroom Vanadium stalen maken die tot buizen gerold of getrokken worden en dan aan elkaar gelast.
Voordeel van een RVS frame is dat vrijwel iedere smid zo'n frame kan repareren, ook in Ouagadougou.

Ook deze merken hebben last van het al eerder genoemde probleem: geen dealer in de buurt die modellen in huis heeft om te zitten. En dus vallen ze af.

Gudereit

In Renkum (tussen Arnhem en Wageningen) zit Nol Mastbergen Fietsen en die importeren het merk Gudereit. In Duitsland is Gudereit een B merk, maar in Duitsland is Koga een C merk.... Dus voor nederlandse begrippen is Gudereit een topmerk. Kijk maar eens op Gudereit.nl of op Gudereit.de, de duitse moeder site. Gudereit maakt zeer betaalbare versies van hele mooie fietsen. In de 2014 collectie zitten fietsen met beltdrive, speedhub en pinion drive in meerdere combinaties. Beide webstes zijn een beetje spartaans qua afbeeldingen. De foto's zijn illustraties, meer niet. En de fietsen worden matigjes beschreven. Jammer. Maar ja het prijsverschil moet ergens vandaan komen.
Gudereit gebruikt op al haar fietsen binnenbanden met blitz ventiel. Dus geen frans ventiel zoals vrijwel alle andere merken in het €2000+segment doen. Jammer. Het haalt de hele fiets een beetje naar beneden. Alle aandrijvingen zijn eerste klas. Alleen de trappers en sturen en dergelijken zijn van huismerken. Een beetje jammer weer.
Mastbergen prijst zijn Gudereits aan als concurrent voor IdWorx en Tout Terrain. Dat is een manke vergelijking. Gudereit kan vergeleken worden met Stevens. Hetgeen niet eens een downgrade is. IdWorx valt na een jaar gebruik best tegen. De Gudereits waren betere keuzes geweest want betaalbaarder.

Ofschoon ik een beetje weg was van de Gudereit SX-R (ongeveerde sportfiets met Speedhub 14) is het er toch niet van gekomen. De fiets zou tegen de 2000 euro kosten. Vrij goedkoop voor een fiets met een speedhub. Alleen om hem te zien en testen moet je naar Renkum en dat is met het OV een pokken eind. Eerst treinen naar Arnhem (te doen), daarna bussen naar Renkum en een eind lopen.
Mastbergen weigerde de fiets te leveren via een lokale handelaar. In plaats daarvan boden ze aan om af te spreken ergens op een station, bv in Arnhem. Daarna zou het testen en kopen zijn. Ik vond de communicatie wat stroefjes. En dus viel dit best interessante merk af. Ook weer door het ontbreken van een lokale dealer.

Idworx

Als alles afvalt, wat blijft er dan over? Alleen het origineel. De Easy Rohler. Ondertussen heb ik wel zowat het hele high end trekking segment leren kennen. En alle fietsen waaraan je eisen mag stellen hebben een prijskaartje. En de Rohler die ik gereden heb bij Van Oirschot reed wel ontzettend lekker.
Ik zoek mijn laatste fiets. Een fiets die me nog 20 jaar kan dienen. Een fiets om op te fietsen, niet om onder te liggen sleutelen. Weinig onderhoud, breed inzetbaar, sterk, met goede aandrijving, goed licht, goede remmen. Degelijk. En hij moet aanvaardbaar geprijsd zijn. Bedenk het duitse gezegde: Wer billig kauft, kauft zweimal. Plus het gezeur dat je hebt bij het onderhouden van het goedkope spul plus de frustratie van de tijd tussen model 1 en model 2.

Het is dus nu beter om niet te beknibbelen op de fiets. De topmerk onderdelen zijn niet goedkoop maar dat komt dan ook omdat ze erg goed zijn. Als je de Easy Rohler wilt vergelijken dan is er eigenlijk maar een bijzonder klein aantal andere fietsen waarmee je kan vergelijken. Alleen een Tout Terrain Silkroad zou je er tegenaan kunnen zetten. Gazelle noch Koga zijn partij voor een IdWorx. Net zo min als dat Daf of Donkervoort te vergelijken zijn met een Maibach.

Hoe duur is duur? Laten we er eens een tabel tegenaan gooien

OnderdeelFiets
Easy RohlerSilkRoadGudereit SX-R
Frame Aluminium Staal Aluminium
Aandrijving Speedhub 14 met ketting Speedhub 14 met belt Speedhub 14 met ketting
Crankstel Truvativ Truvativ Onbekend
Voornaaf SON Naafdynamo Shimano XT Shimano LX
Pakkendrager Tubus logo Aangelast Ondermaats
Dealer op 11 km 11 km 100 km
Remmen Magura HS 33 Firmtech Magura schijfrem Magura HS 11
Velgen Darim met keramische coating Schijfrem dus geen probleem Aluminium velgen met indicator
Voorbouw Verstelbaar, oversized Verstelbaar Standaard verstelbaar
Ketting spannen Excenter trapas Excenter trapas Schuivende achterpat
Plus dan ook nog eens alle dingen die je niet aan de buitenkant ziet. Is een Easy Rohler duur? Hij kost wat geld maar je krijgt er veel voor terug (leek op het eerste gezicht). Topklasse fietsen zijn duur, net als topklasse camera's, topklasse auto's en top-klasse computers. Ik wil geen twee keer kopen (dat werd nog wel de grootste tegenvaller).

De betere fietsenwinkels

Het is idioot. Ik woon in de 7e stad van Nederland en als ik een echte fiets wil hebben moet ik of naar Henk Baars in Hilvarenbeek of naar Frank van Oirschot in Riel. Allebei kleine dorpen onder de rook van de grote stad. Ik denk dat ik Frank van Oirschot en zijn mensen zowat een hele middag bezig gehouden heb met testritten, vragen, twijfels, mails, etc.
Bij Baars ben ik kind aan huis. En bij Van Oirschot ondertussen ook. En bij die tweede voel ik me beter thuis als het om 'gewone' fietsen gaat.

De beslissing

Na lang overwegen heb ik eind 2013 besloten om een ER (Easy Rohler) te kopen. De ER op zich was uitverkocht van dat modeljaar maar ze hadden nog een CR (Country Rohler) frame op voorraad in Duitsland en aangezien dat dat een identiek frame is (CR en ER schijnen hetzelfde frame te zijn, alleen andere kleuren en merktekens) zou daarop gewoon een ER opgebouwd kunnen worden. Later bleek dat CR en ER hetzelfde frame gebruiken maar dat bij de CR de hoogste frame maat 60 cm is en niet 62 cm zoals bij de ER. Dat moet op te vangen zijn met wat extra onderdelen.

De fiets is besteld eind october en was half november al klaar. Ik heb er de Trek 7.5 FX op ingeruild. De heenweg was schitterend op die lekker rijdende FX.
Op de terugweg van Riel naar Tilburg was het geen echte lol. De ER rijdt heel anders, vergeleken met de FX. Zit anders. Het is een versnellingsnaaf, geen derailleur. Ach iedere nieuwe fiets is een paar weken wennen. Hoewel mijn Treks vanaf de eerste rit geweldig waren.

Naschrift: dit was een voorbode....

Na twee jaar Easy Rohlen

Deze fiets remt niet in de regen. Punt. Niet met de originele remblokken en niet met de superieure KoolStop blokken. Ik neem dus aan dat het niet ligt aan de remblokken maar aan de CSS gecoate velgen. Hetgeen niet wegneemt dat het absurd is op een fiets waar je 3 andere, echte, fietsen voor koopt..

Na een jaar Easy Rohlen

Ik ben nu ruim een jaar aan het aanpassen van mijn ER. Het is een moeilijke fiets. Hij is opgebouwd op basis van de beste onderdelen op de markt. Sommige zijn zelfs speciaal voor IdWorx ontwikkeld. En hier komt de spoiler: de ER is de slechtste fiets van de laatste 40 jaar, vooral gezien de reputatie en gezien het prijskaartje. Dit was een miskoop van de ergste soort.

Het idiootste is: ik heb vandaag (6 maart 15) mijn voorbouw weer ingekort van 120 naar 90 mm (het origineel dus) en op de (korte) proefrit was het net alsof de fiets ineens wel goed zat en veel lekkerder reed.

Het is nu eind maart. Ik heb weer enkele honderden kilometers afgelegd en de fiets zoals ie nu is, dus in oorspronkelijke staat, met Terry zadel en 90 mm voorbouw zit ineens erg lekker en rijdt best goed. Ik blijf erbij dat de ER een tractor is. OK, er staat "Caterpillar" op geschreven, maar het blijft een tractor!!! En remmen doet ie alleen als het droog is. Ofschoon het beter gaat nu ik Xtreme Triple Compound blokjes gemonteerd heb.

Het geheel

De Easy Rohler is een samenraapsel van de beste onderdelen die er zijn. Ze worden door geschoold personeel tot een geheel gemaakt, maar het resultaat is een kritisch evenwicht. Als je 1 detail aanpast, dan kan het zijn dat het geheel superkritisch wordt en ineens helemaal anders aanvoelt en reageert dan in de voorgaande situatie.

Dat is wennen maar het is ook jammer.

De speedhub 14

Dit is een tegenvaller. De naaf heeft een grote range (550%) in stappen van ca 14%. Dat lijkt fijn afgestemd maar het zijn mega grote stappen. Als je het vergelijkt met een derailleur op een 10 speed systeem:

dan komt je speedhub overeen met een 12-40 cassette. Niet echt vreemd als je beseft dat de speedhub eigenlijk ontworpen is voor mountainbike toepassingen. Maar kijk eens naar de gang-sprongen. Ja het is iedere keer 'slechts' 14% maar als je van een 18 naar een 16 tandwiel schakelt krijg je een klap en verlies je snelheid.

En dat is dan meteen ook het grote probleem. De sprongen tussen de versnellingen zijn te groot voor een sportieve fiets. De speedhub is leuk voor in het terrein of voor in de bergen. Voor in het vlak moet je echt op kracht rijden en niet (zoals ik altijd doe) op cadans (aantal trapas omwentelingen per minuut).
Met de speedhub kies je een versnelling en daarna moet je je cadans aanpassen. En dan maakt het veel uit of je trapt met 90 rpm of met 80 rpm.

Conclusie: ik pas niet bij de speedhub

Oplossing: ik trap tegenwoordig met 100 - 110 RPM en kan dan moduleren tussen (zeg) 90 en 105 RPM als de belasting varieert.

Het frame

Met mijn lichaamslengte is een 65 cm frame aardig in de richting. De ER frames komen er tot 62 cm. Maar ik heb een CR frame en dat is maximaal 60 cm. Vanaf het eerste moment heeft de fiets niet lekker gezeten. Ik heb dat proberen op te lossen met

Ik heb lopen meten en vergelijken met de 7520. Die laatste rijdt lekker en snel. Die zit als gegoten. Vanaf het eerste moment zat die fiets als gegoten, zelfs met het achterlijke stuur dat er op zat.

We zijn nu een jaar verder. En de fiets past niet echt lekker. Ik heb geen klik met deze frame geometrie.

Conclusie: ik pas niet bij dit frame

De remmen

Idworx heeft door Darim speciale velgen laten maken met daarop een keramische coating (de Carbide-Super-Sonic coating) om de slijtage te minimaliseren. Dat is belangrijk want de velgremmen eten de velgen langzaam op. Op de Giant Trooper heb ik het een keer gehad met het achterwiel dat zo dun geworden was door remmen dat de velgwand brak. En op deze superfiets zitten nog steeds velgremmen. Op zich een tegenvaller maar je gaat er vanuit dat de CSS coating in combinatie met de speciale velgen een lange levensduur garanderen.
Op dat laatste wil ik niks afdingen want ik kan er nog geen slag naar slaan. Maar deze remmen hebben 1 groot nadeel: als het nat is kun je knijpen wat je wilt maar de vertraging is minimaal. En als je dan 1 mm doorknijpt blokkeren je wielen.

De eerste 400 km remde de fiets ook in het droog moeilijk. Maar dat schijnt bij de CSS coating normaal te zijn. Er is een "brake-in period". In feite is dit een levensgevaarlijke fiets. Je kunt er behoorlijk mee doorrijden maar vertragen is afhankelijk van het weer.
Ik moet nog eens wat testen met third party remblokken van andere samenstellingen.

Conclusie: de HS33 remmen icm de CSS velgen horen niet bij mij

Ondertussen heb ik aan de voorrem de originele remblokken vervangen door een setje van Rose.nl's huismerk 'Extreme': een triple compound blok die beter zouden presteren in de regen. In de regen heb ik nog niet echt gereden maar in het droog merk ik geen verschil in het remvermogen van de (veel goedkopere) extreme blokken. Ze lijken overigens wel erg op de triple compund blokken van Koolstop.
Ik heb de KoolStop blokken achter gemonteerd. In het droog heb je nu super remkrachten. In het nat kun je knijpen wat je wilt. De fiets is niet beheerst te remmen.

Het licht

Idworx heeft zich volledig verk(n)ocht aan Schmidt. Nou is dat normaal voor een duits bedrijf: een duitser koopt het liefst alleen duits. Onder het mom van "dit is de beste".
Ik zal niet ontkennen dat de SON dynamo en SON lampen goed zijn. Maar of ze de extra prijs ten opzichte van een Shimano of ShutterPrecision naafdynamo en een Bumm of AXA koplamp waard zijn is een vraag. Die ik met "Nee" beantwoord. De SON Edelux lamp is goed. Maar hij is niet beter dan een eerste generatie Bumm Cyo. Maar wel vier keer zo duur.

De Edelux geeft alleen licht op de weg en dan ook nog in het formaat van een A1 vel. Daarbuiten is het donker. Verkeersborden van zelfs maar een meter hoog worden daardoor al niet uitgelicht. Erg onhandig in de stad. De automaat werkt goed maar het is dan ook een verbouwde Bumm Cyo. Vier keer zo duur. Ik wilde de lamp vervangen door een betere, maar dan moet je de halve voorbouw slopen want de kabelboom zit deels in de vorkbuis.
Vanwege de slechte uitlichting van de Edelux heb ik er een accu lamp (Solar Storm) van 2000 Lm bijgezet op het stuur. Ik heb nu evenveel licht als een normale motorfiets. Dat is een fijn gevoel. Maar het is een beetje idioot dat ik dat op zo'n dure fiets moet installeren. En dat je de lamp niet zelf kunt aanpassen.

Het achterlicht is een Bumm TopLight LinePlus. Mooi achterlicht maar ik had de voorkeur gegeven aan een Herrmanns H-one. Dat is een ovaal achterlicht met veel groter lichtgevend deel en een langer aanhoudend standlicht. De prijs is vergelijkbaar met de Bumm.

Conclusie: het lichtsysteem kan veel beter en goedkoper

Maar misschien moet ik dit enigszins nuanceren. Ik heb sinds 5 maart '15 een nieuwe oogarts en die vertelde me gewoon klip en klaar dat ik enigszins staar heb, dus dat is een goede verklaring waarom ik in het donker niet genoeg heb aan de standaard lampen.

De voorbouw

Omdat de zit niet 100% was heb ik de standaard 90 mm voorbouw vervangen door een lange 120 mm voorbouw. Dat gaf meteen een betere zit. Het was nog steeds geen Trek-zit, maar toch een verbetering. Ik wijt dit aan de te kleine frame maat die ik heb doordat ik koos voor een CR frame.

Anderzijds heb ik op 6 maart '15 de oude 90 mm voorbouw er weer op gezet en nu is de hele zit weer een stuk beter. In essentie is de fiets nu weer in de originele staat (90 mm voorbouw, Terry GT zadel, GC2 grips) en die lijkt het beste te bevallen.

Handvatten

De Ergon GC2 handvatten kunnen comfortabel zijn maar dan moeten ze wel goed afgesteld zijn. Ook de soort zadel telt ineens mee. Om een of andere reden waren de handvatten een probleem aan het worden. Dus heb ik ze vervangen door een ander stel (Herrmanns met bar-end ingebouwd) maar die waren te hard. Dus de GC2's er weer op gezet. Dat reed toch beter.

Het zadel

Het standaard zadel is de Terry GT Fly. Op zich een goed zadel, maar naar mijn smaak te hard en/of te smal. Welke van de twee is niet duidelijk. Als een zadel te smal is, dan zit je op de harde randen ervan. Dus of het nou te smal of te hard is... ik weet het nog steeds niet.
De eerste verbetering was een 'Terry Figura GT Gel Men' zadel. Dat leek een verbetering maar mijn onderste deel was niet compatibel met de gleuf in het zadel. Ik zat op de harde randen van de gleuf en dat deed gewoon zeer.
De tweede verbetering was een SQlab 702 active. Daarin zit geen gleuf dus dat deel was een stuk handiger. Maar de 702 was erg hard. Een goede positie vinden was niet goed mogelijk.
De derde poging was een Rose Comfort Handle zadel. Qua hardheid was dit erg fijn. Maar na een paar honderd km bleek dat een touring zadel niet paste bij de geometrie van de rest van de fiets. Het zat gewoon niet lekker allemaal. In deze periode heb ik ook de andere handvatten getest.

Uiteindelijk heb ik begin januari 2015 de originele handvatten en de Terry Fly weer teruggebouwd. Dit bleek uiteindelijk de enige zadel/handvat combinatie te zijn die passen bij de fiets.

Spatborden

De spatborden zijn plastic SKS borden. Op zich functioneren ze goed. Alleen lijken ze wat fragiel en gammel. Het achter spatbord zit doms te dicht bij de band waardoor er iedere wiel omwenteling een piepje gehoord wordt. Je moet dan het achterspatbord wat naar voren wrikken. Dit viel mij toch wel enigszins tegen. Voor de rest doen de spatborden hun werk. Ik weet alleen niet hoe handig de interne kabel geleiding is.

Bagagedrager

De bagagedrager is perfect.

Kettingkast

De kettingkast werkt. De ketting wordt beschermd tegen vuil en nat. Maar de onderhoudspoort is aan de erg krappe kant. Te klein om een ketting slijtage meter te gebruiken. Ook smeren gaat lastig; je hebt iedere keer maar 5 schakels die bereikbaar zijn. Om de ketting te vervangen moet de hele kast eraf. Ik weet niet meer zeker of een totaal gesloten kettingkast een absoluut voordeel is.

Banden

De banden zijn de vering, zegt de Gaastra propaganda. Ik kan er niks van voelen. Mijn 7520 met verende voorvork en verende zadelpen rijdt 100 keer comfortabeler. OK, ik kan de bandenspanning verlagen maar dat durf ik niet goed in verband met lekrijden. En als de spanning te hoog is, loopt de achterband, die niet 100% zuiver rond is, aan tegen het spatbord.
De banden houden zich wel al 4000 km kranig. Er is nog geen merkbare slijtage zichtbaar aan de Schwalbe Marathon Supremes. Maar ja dat kan ook niet met remmen die maar matigjes aangrijpen. Met piepende banden remmen gaat moeilijk.... Dat zal wel een ontwerp beslissing zijn, neem ik aan.

Conclusie: een ER heeft geen merkbare vering

Totaal conclusie

Kijk eens naar de waslijst die hierboven opgesomd is. Past dat bij een ideale fiets? Geen van mijn eerdere fietsen is aan zoveel veranderingen onderhevig geweest als deze ER. Ik heb op eerdere fietsen wel dingen verbeterd maard at ging dan om kleine aanpassingen en vaak pas na jaren gebruik. Niet binnen het eerste jaar.

Idworx maakt dezelfde fout als Workcycles: door van alle topmerken de beste onderdelengroep bij elkaar te rapen en aan elkaar te maken, maak je nog steeds niet de beste fiets. Daar is echt meer voor nodig. 'Trek' kan dat veel beter. Misschien moeten ze daar eens wat ontwerpers wegkopen.

Conclusie: deze fiets is veel te duur

Dit is de laatste IdWorx die ik ooit zal kopen. Er is teveel gelet op 'van alles het beste pakken' en te weinig op het combineren van wat absoluut het beste moet zijn en wat echt wel een graadje minder kan. Merken als Trek pakken bijvoorbeeld een XT achter derailleur en een LX voorderailleur omdat dat prijstechnisch veel gunstiger is qua werking geen merkbaar verschil oplevert.
Idworx zou in dit geval gewoon overal Shimano XTR gemonteerd hebben. Waardoor het onnodig goed maar ook onnodig duur wordt.

Pagina gemaakt op 21 november 2013,