Op donderdag 22 juli 2010, is onze Donder overleden aan myxomatose!
Op 9 augustus 2010 om 10 uur is Bliksem ook ingeslapen.

Hij is op. Gesloopt door de myxomatose. De DAMB dierenarts had er maar 1 blik voor nodig. Donder en Bliksem zijn weer samen. Voor eeuwig. Neus aan neus.

Rond 15 juli

Donder had rode randen om zijn oogjes en moest vaak niesen. De vraag was dus: kunnen konijnen hooikoorts hebben? Dat leek me vrij sterk. Een konijn met hooikoorts. Toch een beetje in de gaten houden want ze zijn zelf bikkelhard. Je zal een konijn zelden horen klagen.
Later hebben we op internet ontdekt dat een ijn wel verkouden kan worden en dat is, in tegenstelling tot de mensen verkoudheid, een aandoening die niet vanzelf overgaat. Ondertussen begon Donder ook een snotneus te krijgen. En de ademhaling werd steeds zwaarder.

Vrijdag 16 juli

We hebben niet langer gewacht en een afspraak gemaakt bij de dierenarts aan de Strausslaan. 's Middags om drie uur kunnen we langskomen. Dus Donder en Bliksem samen in de transport kist gedaan en op de fiets naar de Strausslaan. De dierenarts vindt hen allebei een beetje te gezet. En Donder (b)lijkt na enig onderzoek 'het snot' te hebben. Daarom krijgen we een flesje met antibioticum mee naar huis. Volgende week vrijdag moet alles een stuk beter zijn.
Bij thuiskomst zijn de konijnen erg blij weer uit de box te mogen en hernemen hun normale bezigheden in hun eigen kooi.


Maandag 19 juli

De antibiotica lijkt niet goed aan te slaan bij onze Donder. Maar, zeggen we, dat heeft nou eenmaal een paar dagen nodig. Dus vandaag geven we Donder gewoon wat meer aandacht en twee maal daags het spuitje met medicijn.


Dinsdag 20 juli

Donders toestand gaat nog steeds achteruit. De slijm uit neus en ogen neemt alleen maar toe. Dus nog een keer met Donder naar de dierenarts. Die schrijft een ander antibioticum voor. Daarmee gaat het wel lukken. Hopen we. Nadat we naar hbuis zijn begint de arts ook te twijfelen... het zal toch geen...
Donder is bij thuiskomst meer dood dan levend. Ze ligt languit op haar buik in de ren en kan zich maar met moeite naar binnen begeven. Iets is er niet in orde.


Donderdag 22 juli

Donder's toestand is nog verder verslechterd. Alles zit onder het snot en ze neemt niet eens meer de moeite om het af te wissen. Het ziet er niet uit. Om drie uur kunnen we met haar naar de dierenarts.
Die heeft ondertussen voldoende aanwijzingen dat dit geen verkoudheid is. Het is de ziekte waarvoor geen medicijn is. Myxomatose. Komt voornamelijk voor onder wilde konijnen maar (mits er de 'juiste' verspreider (aka vector] in de buurt is) ook bij tamme konijnen. Overdracht gebeurt meestens door stekende insecten.

Omdat Donder niet meer te redden is EN duidelijk lijdt wordt besloten om haar in te laten slapen. Om 10 voor vier kijkt ie ons voor de laatste keer aan.
Het doet erg zeer om het konijn waar je drie jaar voor gezorgd hebt te zien wegzinken in een barmhartige slaap. Donder is nu in het schimmenrijk waar ook de grootouders van Marjanne zijn.

Gezien het besmettingsgevaar van myxo vraag ik de dierenarts wat de kansen zijn voor den Bliksem. Ze woonden samen, dicht tegen elkaar aan en beide dieren hebben op alle mogelijke manieren contact gehad. "Goed in de gaten houden de komende weken" is het enige wat ons aangeraden wordt. Als Bliksem besmet is, is ie kansloos. Maar omdat ie in zijn jeugd waarschijnlijk een prik heeft gehad tegen de ziekte zou ie, misschien...

Bij thuiskomst hebben we Bliksem eerst in de binnenkooi opgesloten en de buitenkooi helemaal uitgeschrobd met oxybleekmiddel. Daarna goed schoongespoeld met gieters water. Ook alle bakjes en speeltjes hebben een beurt gehad.
Vervolgens Bliksem in de schone buitenkooi gedaan en de binnenkooi onder handen genomen:

  1. oude stro en hardboard onderlagen verwijderd
  2. vloeren, wanden, plafonds afgedaan met oxybleek
  3. alles met een vochtige doek schoongewreven
  4. alles met een droge doek drooggemaakt
  5. vers stro in de onderste slaapkamer gedaan
  6. de raampjes weer geinstalleerd
Of het nut heeft weet ik niet. Maar je weet nu dat je toch echt alles hebt gedaan wat je op dit moment (nog) kunt. Ik HAD moeten enten, twee jaar geleden. DAT was nuttig geweest. Maar daar is het nu te laat voor.


Vrijdag 23 juli

Bliksem lijkt van slag. Hij mist die haarbal die normaal altijd in de weg stond en die altijd eerst moest eten. Bliksem heeft altijd wat dikkere oogleden en een rooie gloed rond zijn ogen gehad. Maar onder deze omstandigheden zijn dat ineens bijna 'verschijnselen van'.
Soms knijpt ie met zijn ogen. Soms zit er wat siep in zijn ooghoek. Je gaat nu overal op letten.

Iedere keer dat je de klep van de binnenkooi opendoet, kijkt ie je met die grote ogen aan, zo van 'breng je nu mijn vriendje WEL terug naar huis?'. Maar zijn vriendje is dood en begraven. Op twee meter van zijn kooi.


Zaterdag 24 juli

Normaal was Bliksem geen knuffelkonijn. Maar vandaag staat ie toe dat ie wel een kwartier bij mij op schoot ligt, op zijn rug, om geaaid en geborsteld te worden. Zoals ie er nu bij ligt is er niks aan hem te zien. Het lijkt erop dat ie alleen wat stress heeft. Daarom besluit ik om de spullen die in zijn hexagonale buiten ren staan (huisje, tunnel, speeltjes) te ontsmetten met

  1. vochtige schoonmaak doekjes
  2. een dettol oplossing
  3. vochtige schoonmaakdoekjes
waarna we hem in de ren zetten. Hij leeft meteen op en omdat blijkbaar alle geursporen zijn uitgewist, begint ie nieuwe geursporen uit te zetten.
Ik heb vandaag bospeen gekocht en hij is dol op het loof. Bliksem gaat de komende weken extra verwend worden. Als ie besmet is, gaat ie alleen nog het lekkerste van het lekkerste krijgen. En anders gaat ie in september op dieet.

's Avonds lijkt Bliksem wat te trillen. En was dat een niesje? En die oogjes die zo half dicht geknepen zijn? Ik wil er niet aan denken en geef hem een extra worteltje. Dat is goed voor zijn ogen. 's Nachts, voor ik zelf naar bed ga, ga ik even bij mijn vriendje kijken en geef hem een stuk beschuit. Daar is ie dol op. Bliksem gaat niet aan ondervoeding sterven.


Zondag 25 juli

Volgens het derde gezinslid 'zit Bliksem weer te sjeken' in zijn kooi. Als ik beneden kom zie ik hem heel relaxt in zijn meditatie hoekje zitten. We zorgen dat ie altijd wat wortel in de buurt heeft. Met loof. Tot het begint te regenen mag ie in zijn zeshoekig ren op de tegels. Maar de regen is te hard en dus doen we hem in de grote kooi. Daar ligt ie in het halletje naar buiten te kijken. Of hij zit in de meditatie hoek.

Ik weet niet wat er aan de hand is. Ik hoop zo vreselijk veel dat mijn vriendje het gaat redden. En er is niemand die me hierbij kan helpen.

Dit stukje over myxomatose sluit wel precies aan bij wat de dierenarts vertelde. Overdracht gaat alleen via prikken. Dus als Bliksem niet geprikt is, is ie niet kansloos. Morgen gaan we naar de dierenarts om te vragen wat we kunnen doen. Bliksem eet en drinkt en zo en heeft nog geen snotneus en ogen.

Meer foto's van Bliksem.


Maandag 26 juli

Bliksem begint wel heel dikke oogleden te krijgen. Hij is nog steeds watervlug als ie ziet dat er voorbereidingen worden getroffen om hem uit de kooi te pakken. Maar rond zijn ogen vormt zich het eerste snot. En het is net of zijn bovenste neuskwab aan het opzwellen is.
Vanmiddag om half vier gaan we met hem naar de dierenarts om te kijken of we nog wat kunnen doen voor onze makker. Eten doet ie nog wel, alleen veel minder dan we gewend zijn van hem. En de lekkere dingen is ie ook beu aan het worden. Als ie op schoot zit blijft ie wel zitten, iets wat we eigenlijk niet gewend zijn.

De dierenarts heeft naar den Bliksem gekeken. Ja, de symptomen zijn van myxomatose. Nee, hij is niet kansloos. We hebben een zalfje voor zijn oogjes meegekregen. Belangrijk is dat zijn ogen heel blijven zodat ie zijn eten kan blijven zien. In de natuur schijnt het vaak voor te komen dat konijnen vooral sterven door de honger doordat ze (door hun dichte ogen) niet meer kunnen zien dat ze naast een graspol staan.
Vier keer per dag Cavanas zalf in zijn oogjes druppelen. En zorgen dat ie veel hooi kan eten. Bliksem gaat het redden. Punt. In de buitenkooi hebben we de perspex ruitjes weer aangebracht die er normaal alleen bij strenge vorst in zitten. Nu is het gedaan om onze vriend wat warmer te houden. Daarom zitten ook de cakeboxen op de raampjes. De meeste tocht is nu weg.


Dinsdag 27 juli

Vannacht om 3 uur heb ik Bliksem even uit zijn kooi gehaald. Dat liet ie wonder boven wonder goed toe. Eerst heb ik hem mee naar binnen genomen en op de trap heb ik hem een druppel zalf in ieder oog gedruppeld. Een flinke klodder. Nadat we nog een kwartiertje samen op de trap gezeten hebben heb ik hem toch maar weer in zijn kooi gezet. Daarin is ie het meeste thuis en kan ie toch nog het beste uit de voeten. Er is water, eten en zijn poepbak. Hij zit er droog en zo warm als ie zelf wil.

Om 10 uur heb ik hem weer een paar druppels ingedaan. Zijn oogjes zaten wel een beetje dichter dan gisteren, maar niet veel. Ook is het net alsof ie snurkt bij het inademen. We hebben hem weer wat te eten gegeven en hebben daarna de zeshoekige ren in orde gemaakt. Hierin heeft ie de hele dag gezeten en niet met tegenzin. Hij heeft wat gegeten en gedronken en om half drie heeft ie weer twee druppels zalf gehad.
Als Bliksem in zijn hex-kooi zit is ie best actief. Er lagen keutels op de gekste plekken. Als je te enthousiast eten aanbiedt mept ie je op je vingers. En om zes uur, bij het op schoot knuffelen sprong ie met een atleten sprong een meter omhoog en wilde hem peren. Maar daar was ie niet snel genoeg voor.

We hebben speciale biks brokken gehaald die hij uit de hand eet. Paardenbloemen zijn er dit jaar weinig want het is veel te droog. Ook het loof van de bospeen gaat er goed in.
Om half tien 's avonds nog een keer gedruppeld (flinke klodder, voor de hele nacht) en daarna in de (opgeruimde) kooi. Het staat op het punt om te gaan regenen en onze Bliksem moet wel een beetje droog blijven in deze conditie.

Als we naar zijn oogjes kijken, dan is het vandaag zeker niet achteruit gegaan. Ook het snurken is vanavond bijna niet hoorbaar. Hij heeft geen snot aan zijn neus en een beetje 'soep' in zijn ooghoeken. Als we dit kunnen vasthouden, zo, dan heb ik best wel goede hoop.


Woensdag 28 juli

Vandaag was de eerste druppeling om 2 uur 's nachts. Daarna wilde Bliksem nog best even geknuffeld worden. Dat zijn we niet gewend van ons manneke. Daarna toch weer de kooi in, want daar heeft ie alles wat ie als konijn nodig heeft. 's Ochtends zat ie in zijn meditatiehoekje te wachten op de medicatie.
De volgende druppelingen waren om half 10, 4 uur en 8 uur. Misschien vanavond ook nog een extra. Tussendoor begint ie een voorliefde te ontwikkelen voor lopen in de keuken. De lage kastjes en hoekjes zijn favoriet om in te kruipen.

Omdat den Bliksem niet veel zin meer heeft om te eten, zijn we op 'dwangvoer' overgestapt. Ik heb een stel plastic injectiespuiten opgeboord. De 10 ml spuit kon met een 3,5 mm boor fors breder gemaakt worden. De 50 ml spuit kon met een 8 mm boor op volle sterkte gebracht worden. Hiermee kan de Olvarit Wortelhap (en de geprakte konijnen biks pap) makkelijk in zijn mond gespoten worden. Met beleid natuurlijk. En Bliksem zit dan in een houding alsof ie in een kinderstoel zit. Slikken gaat dan makkelijk.
In totaal heeft ie zo een 20 ml eten binnen gekregen. En omdat dit een suspensie is, is het eten en drinken tegelijk. Zolang als het slikken een probleem is, gaan we dit volhouden.

Er is vandaag geen merkbare achteruitgang te zien. Bliksem is nog steeds lenig, sterk en kan behoorlijk snel weg sprinten. Nieuwsgierig, vrolijk, een echt konijn. Met af en toe een snurkgeluid. Morgen om half vier even naar de dierenarts voor een controle.


Donderdag 29 juli

Vandaag zaten de ogen van Bliksem toch weer iets verder dicht. Dat was een beetje jammer, voor iedereen. Ook begint er wat snot uit zijn neus te lopen. Dat was eigenlijk een beetje een tegenvaller. Ook zat er in zijn linker ooghoek wat rode vloeistof. Ik denk dat een van de zwellingen aan zijn oog een beetje open gesprongen is. Maar qua fysiek is het nog steeds den Bliksem die nooit te beroerd is om jou een keer lekker over je arm te krassen met zijn lange nagels. Of om een spurt te nemen waar je niet op rekent.

Om half vier zijn we bij de dierenarts geweest om die nog eens te laten kijken. Daar heeft den Bliksem even laten zien dat er niet met hem te spotten valt. De dierenarts moest hem in een houdgreep nemen; hij lag er bijna met zijn volle gewicht bvenop.
Wat Bliksem heeft is duidelijk. Bij tamme konijnen, overleeft 1 op de 10-15 konijnen het. In de natuur bijna geen een. De dierenarts vraagt of we hem willen laten inslapen, maar dat is niet de bedoeling. We willen weten of we nog wat kunnen doen, vooral tegen die snotneus. Uit het gesprek dat volgt, blijkt dat:

Met de zalf en de antibiotica gaan we tot maandag of dinsdag afkijken. Als er op die dag geen wezenlijke vooruitgang geboekt is, dan moeten we overwegen om ook Bliksem in te laten slapen want dan wordt het een lijdensweg voor iedereen. Tot die tijd gaan we dus even alles uit de kast trekken om hem weer beter te krijgen. Want ondanks de snot en de zwellingen is en blijft het een levendig konijn met een eigen wil. Ik heb er goede hoop op.

Het is nu 8 uur geweest. Bliksem heeft twee porties antibioticum op en zijn zalfjes in en ineens doet ie zijn ogen verder open. Hij begint weer te spelen en te lopen en te ontdekken. Ook eet ie wat wortel loof en doet alle dingen waar ie voorheen om berucht was. Ook begint ie zich weer te 'wassen'.Toch allemaal tekenen dat ie wel wil leven. En dat willen wij ook allemaal. De prijs van een leven is niet in geld uit te drukken. Dus al helemaal niet in die plastic euro's.


Vrijdag 30 juli

Vanmorgen zaten Bliksem's oogjes helemaal dicht van de pus. Ook zijn neus was er nogal erg aan toe. Dus met natte tissues eerst zijn oogjes wat losgeweekt en ook even aan de neus gewerkt. En, ondanks wat de dierenarts aan de Strausslaan ons vetelde, twijfelde ik toch een beetje of het weekeinde lang genoeg zou zijn om onze Bliksem een quantum leap vooruit te laten gaan.
Dus even op www.konijn.nl (of zoiets) gekeken en welja, daar stonden een aantal dierenartsen in die van konijnen een specialiteit gemaakt hadden. Degene die het dichtste bij zit is Dierenkliniek "Den Herd" aan de Capucijnenstraat (nr 78, bij het klooster). Dus daar even naartoe gebeld. Nee, inslapen kon altijd nog, zei de dierenarts. Dus een afspraak gemaakt voor half vier.

Om drie uur hebben we Bliksem in de kattenbox gedaan, handdoek er overheen zodat ie uit de toch zit, en op de fiets naar de kliniek. Toch nog 20 minuten fietsen. Maar den Bliksem kon nou even een frisse neus halen.
Op tijd daar en even gewacht. Daarna konden we bij dokter Maarten komen. Die nam ruim de tijd voor ons en de kleine patient. Dik een half uur bezig geweest. Ondertussen

De kosten voor de medicijnen vielen best hoog uit. Maar de dierenarts was niet eens 30 euro. En we hebben maar 1 Bliksem, die maandenlang vooruit kan met deze hoeveelheid drankjes. Bliksem maakt een kans. Of dat een goede is weet niemand. Fifty fifty op zijn best. Goed genoeg voor ons. Desnoods kan ie in de dieren kliniek worden opgenomen. Dan wordt ie 24 x 7 verzorgd door opgeleid personeel. Een dieren ziekenhuis dus.


Zaterdag 31 juli

Vandaag moest den Bliksem uitslapen. En ik ook (een beetje). Daarna hebben we hem

Bliksem blijft een levendig konijn. Als je naar zijn snoetje kijkt dan wordt je daar niet vrolijk van, maar als je hem bezig ziet met alles wat ie doet, dan weet je 1 ding zeker: die hoeft nog geen euthanasie te hebben.


Zondag 1 Augustus

Slapen is de hoofdbezigheid van onze Bliksem. Tussendoor pesten we hem door hem zijn medicijnen en zijn eten te geven. Eten geven wordt steeds makkelijker. Bliksem begint eraan te wennen dat ie vloeibaar eten krijgt. Nou ja, vloeibaar, meer een pasta vorm.

Ik heb de konijnenkooi verbeterd doordat er nu een doorzichtig konijnenkopje in de achterdeur zit. Bliksem krijgt dus 's nachts het licht van de buitenlamp in zijn ren, zodat ie wat beter kan kijken, nu zijn oogleden zo dicht zitten.

Energie heeft ie nog steeds erg veel.


Maandag 2 Augustus

Bliksem lijkt wel een mol. Zijn oogjes zitten helemaal dicht. Hij is helemaal afhankelijk van ons nu. Zijn dwangvoer eet ie vrij goed. Toch lijkt ie vermagerd. Maar als ie kan, maakt ie toch weer even een spurt. Voor een konijn dat zo zwaar getroffen is, is ie best nog levendig.


Dinsdag 3 Augustus

Bliksem's ogen zitten nog steeds dicht. Oogzalf inbrengen is moeilijk. Anderzijds: Bliksem is een heel sociaal konijn geworden. En toch nog steeds levendig. Hij ziet niet veel maar genoeg om de donkere hoekjes op te zoeken. Stampen met zijn achterpoten. Graafbewegingen met zijn voorpoten.

Ik heb 2 spuiten van 20 ml gehaald (€0,60 per stuk, bij de apotheek) voor zijn eten. Dan hoeven we die minder te herladen. En van een stuk drie-aderig huishoudsnoer heb ik een verlengbuis gemaakt voor zijn etens-spuit. Hierdoor kan je de 'slang' dieper in zijn mond steken. Hij kan zich toch niet verslikken, dus.... En dit lijkt best aardig te gaan.


Woensdag 4 Augustus

Vandaag kon Bliksem zijn linker oog niet meer open krijgen. Ook niet als we hem helpen. Het 'snot' heeft de oogleden aan elkaar gekoekt. Morgen om half drie is er een afspraak bij de dierenarts waar dit, en nog wat andere dingen ter sprake zullen komen. Ondanks Bliksems ziekte blijft ie levendig. Als ie je aan hoort/ziet komen kan ie nog steeds wegspurten, zijn binnenkooi in. Hij wordt regelmatig aangetroffen op de eerste verdieping in de binnenkooi. Als ie in huis rond loopt zoekt ie stelselmatig de donkere hoekjes op.

Ik weet niet of het van blijvende aard is, maar Den Bliksem begint een mensen-konijn te worden. Een aandoenlijk pluizig wezentje dat je niet voor een of andere wissewasje laat inslapen. Want het heet wel 'inslapen' maar als de injectie gegeven is, is er geen weg terug meer. Je kan dan wekken tot je een ons weegt maar hij zal geen oog meer opendoen.

's Avonds hebben we zijn linkeroog toch open gekregen. Eerst een kwartier een natte de-make-up schijf erop gelegd en daarna voorzichtig aan de oogleden trekken. met een [Plop] ging de boel open. Meteen met een wattenstaafje de soep eruit gerold:

Zo kom je niet aan zijn hoornvlies en minimaal aan de gezwollen oogleden. En alle slijm die eruit is kan niet weer gaan vastkoeken.



Donderdag 5 Augustus

Vandaag is het dokterdag voor den Bliksem. Om half drie mag ie op audientie bij de dierenarts voor een status overzicht. Marjanne heeft een hele waslijst met vragen voor de dokter. Bliksem is in zijn kooi op de gekste plekken te vinden. In de tunnel, in het halletje, op de eerste verdieping. Toch aanwijzingen dat ie nog levenslust heeft. Ook in huis kan ie altijd wel even vlammen. Met zijn dikke oogleden waar ie (technisch gezien) niets door kan zien.

Bij de dokter bleek dat Bliksem

Tijdens het nagels knippen vanavond bleek onze vriend nog steeds over een eigen willetje te beschikken. Op willekeurige momenten kan ie dan ineens op hol slaan. Ofschoon ie op zijn rug ligt en met twee handen wordt vastgehouden, kunnen die achterpoten nog steeds als een wilde tekeer gaan en zich uit de houdgreep stampen.

Vanaf morgen, vrijdag, ga ik er een weekje alleen voor zorgen. Dan gaat ie flink aankomen van zes dagen friet en pizza.


Vrijdag 6 Augustus

Vandaag zijn de twee andere huisgenoten vertrokken op hun vakantie. Bliksem en ik mogen zelf gaan uitzoeken of en hoe we dit gaan overleven. Bliksem kan het niet geloven. Eerst heeft ie zijn vaste maatje Donder moeten inleveren. En nou is zijn nieuwe verzorger maatje ook weer weg. Ik zie diezelfde vage blik op zijn hoofd staan. Ik kan niet in zijn ogen kijken want de oogleden lijken wel verhoornd. Ik kan er ook geen zalf in krijgen. In drie of vier voerbeurten heb ik er met moeite 20 ml eten in kunnen krijgen.


Zaterdag 7 Augustus

Ik kan niet slapen. Ik zit met mijn vriend. Dus ben ik al om kwart voor 8 beneden, aangekleed en wel. Bliksem zit iets te doen bij de waterbak in zijn kooi. Drinken? Zou kunnen. Het lijkt alsof er water weg is uit de bak. Om 8 uur zit ie bij mij op de bank. Ik probeer zijn ogen schoon te maken maar dat gaat niet meer. Er zit niet veel pus in of om, maar de oogleden zijn 100 keer groter geworden en het ziet er niet uit.
De antibiotica heb ik erin gekregen. De Enfloxoral is nu op. Neus druppelen ging niet. Teveel slijm op en rond zijn neusgaten. Dus maar op zijn rug gelegd en dan een stuk of 20 druppels op zijn neusgaten druppelen. Alles beter dan niks. Het slijm/snot blijft dik. En Bliksem's onderlip is bebloed. Ik krijg medelijden met mijn beste vriend. Hebben we er wel goed aan gedaan om hem deze lijdensweg aan te doen? Moeten we hem martelen, enkel en alleen voor mijn eigen egoïsme? Moet ik de natuur tegenwerken? Wat zou ik gedaan hebben als ie onder een auto was gekomen? Perslucht erop om hem weer op te pompen?
Al met al heb ik er ca 5 ml Olvarit in gekregen en ca 8 ml groene pap. Niet veel, maar hij wilde niet meer. En ik heb beloten om mijn makker niet onnodig te laten lijden. Dus gaan we proberen om de maandag te halen en ik overweeg om met hem naar de Dierenarts aan de Strausslaan te gaan. Onnodig lijden hoeft niet. Niet bij dieren. Alleen mensen mogen onnodig lijden.

Bliksem mag zoveel in zijn kooi blijven als ie wil. In die kooi is ie thuis. Als ie er wil sterven: OK. En anders misschien een barmhartige injectie van een toegewijde dierenarts. Hij heeft de kansen gehad. Maar de ziekte is onbarmhartig. Het is onmenselijk om het tegen te werken.
Ja, je kan een dier zien als een mensje. Die fout heb ik al eens begaan door het bouwen van de eerste kooi (te klein en te goed geïsoleerd). Moet ik nu weer diezelfde fout begaan en mijn vriendje laten lijden? Ik sta er alleen voor. En ik ga dit ook alleen oplossen. Waarbij ik alleen nog maar denk aan het welbehagen van mijn viervoetervriend.

Het is nu bijna 5 uur 's middags. Rond drie uur heb ik Bliksem uit zijn kooi gehaald voor wat eten. Maar mijn vriend wil niet meer eten. Hij wil die slang niet meer in zijn mond. Zijn ogen zijn niet meer te zien. Als ik zijn oogleden probeer te openen dan doet dat blijkbaar heel erg zeer. Slijm weghalen mocht niet meer.
Onder zijn onderkaak zitten twee dikke bulten. Zijn onderlip is permanent schraal. Ik denk dat alles zeer doet, behalve drinken. Ik heb geprobeerd onder dwang te voeren. Maar het was zo erg dat ie zich uit zijn handdoek wrong en (letterlijk) blind van me afsprong. Als een blindeman liep ie door de kamer, terwijl ie zich stootte aan een paar dingen. Meteen sprongen de myxomen open en kwam er roodachtig sap uit. Mijn vriend is op. Ik laat mijn vriend niet langer lijden. Vanaf nu wordt er geen dwangvoer meer gegeven en ook de medicijnen worden gestopt. Op is op en genoeg is genoeg. Drinken kan ie zoveel als ie wil. Er staat water in zijn kooi en hij weet waar dat staat. Er ligt ook een peer, maar ik weet niet of ie snapt wat het is, want hij kan niks meer zien.
Alleen daar (in zijn kooi) voelt ie zich op zijn gemak. Daar laat ik hem zoveel mogelijk zitten. Ik zal hem zoveel aandacht geven als ie wil hebben. En zeker niet meer dan dat. Maandag gaan we een eind maken aan zijn lijdensweg. Het heeft lang genoeg geduurd. Goed is goed.


Zondag 8 Augustus

Is het toeval dat dit de laatste 'dag' is die ik van de week heb doorgekopieerd? Normaal laat mijn gevoel mij niet in de steek. Ik 'voel' dingen, vooral als ik ze op de automatische piloot doe. Dit was zoiets. Ik denk dat Bliksem morgen naar zijn maatje mag opstijgen. Of afdalen.
Een dierenarts moet dierenarts blijven. Je mag een dier niet degraderen tot het niveau van een mens. De DAMB dierenartsen hebben die kwaliteit. Ik niet. Ik heb alleen egoïsme. Ik wil mijn vriendje houden. En daardoor laat ik hem ondraaglijk lijden. Ben ik daarom nog wel menselijk? Ben ik daardoor nog wel zijn vriendje? Moet je een vriendje willen houden, ook als het vriendje daarbij wekenlang in lijden zit?

Vanmorgen rond 11 uur zat er een spasties konijn bij de waterbak om zich 'te wassen'. Zou er dan toch een wonder gebeurd zijn? Rond 12 uur heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zag daar den Bliksem staan. Maar hij is nog steeds blind door de dichtgegroeide ogen. Hij had alleen bij toeval zijn waterbak gevonden. En heel even was daar onze vriend weer terug, zoals ie drie weken geleden nog was en toen leek ie dat nog 8 jaar te blijven. Die acht jaar werden acht dagen. Doordat een of andere klootzak in Frankrijk express het myxo virus verspreid heeft. Gelukkig was die eikel zelf viroloog, anders had ie het misschien per ongeluk gedaan.
Ik heb mijn vriend mee naar binnen genomen. Op de bank heb ik eerst zijn ogen en neus schoner gemaakt. Alles zit onder het slijm. 20 Wattenstaafjes verder was een deel weg. Maar als ik aan zijn oogleden kom dan doet dat ZEER. Neus spoelen kan niet meer. De klieren onder zijn kin zijn GROOT. Zijn lippen en wangen ook. Alles wat KAN opzwellen IS ook opgezwollen. Ik heb hem een half uur op schoot gehad. Daarna heb ik hem op de bank gezet, op een handdoek en 20 minuten later was ie niet eens verschoven.

Den Bliksem is op. Hij kan alleen nog maar ademhalen en dan ook alleen maar rochelend en reutelend. Om 7 uur heb ik hem weer even uit zijn kooi gehaald. Hij lag in het halletje, maar met zijn neus naar binnen. In het donker zie je dat toch niet. Alles zit nu onder het myxo slijm. Ik had hem op zijn rug liggen om zout in zijn neus te druppelen. Daarbij rolden druppels over zijn lippen en die likte hij gretig op. Dus heb ik de spuiten met eten en water gepakt en geprobeerd om er zo nog wat in te druppelen. Zonder resultaat. Eten KAN niet meer. Drinken ook niet. Het is op. Rekken zou nu dierenmishandeling zijn.


Maandag 9 augustus

Om 9 uur heb ik de DAMB dierenarts in Diessen gebeld voor een afspraak. Ik kan om 5 over tien in de Strausslaan komen. Om kwart voor tien heb ik Bliksem in zijn transport doos gedaan, op zijn eigen witte handdoek, en we zijn naar de Strausslaan gefietst. Bliksem vond fietsen fijn. Althans, dat hoop ik voor hem.
Om 10 uur waren we aan de beurt. De dierenarts (dezelfde als op Donderdag 29 juli) ziet me de transport doos openmaken. 1 Blik is voldoende. Hier zit een konijn te lijden. Ik ga niet beschrijven hoe Bliksem eruit ziet, maar het is niet zoals je hem wilt herinneren. "Deze gaat het zeker niet redden" hoor ik de dierenarts mompelen. Hij loopt naar de kast, vult een spuitje met iets (later bleek 'de dubbele hoeveelheid, om zeker te zijn') en terwijl ik Bliksem over zijn kop aai zie ik de spuit naar binnen gaan en mijn vriend valt in slaap. Eindelijk is ie weer ontspannen. Hij ligt zo ontspannen mooi te zijn in de doos. Eindelijk is ie weer even niet verkrampt. Eindelijk weer even dat knappe konijn met die grappige V op zijn voorhoofd.
De dierenarts troost me door te zeggen dat we gedaan hebben wat we konden. Ik fiets naar huis, pak een schop en graaf een kuil, naast de laatste rustplaats van Donder. Ze zijn nu weer samen. Ze hebben geen pijn meer. Het is over.

Pagina gemaakt op 25 juli 2010 en