Vandaag, maandag 9 augustus 2010 heb ik Bliksem laten inslapen; ook hij is geveld door de myxomatose

Zie het dagboek voor meer gegevens.

Een maatje voor Donder

Donder als jong konijn nam wel genoegen met aandacht van mensen, maar toen ze een jaar oud was ging ze steeds meer verschijnselen vertonen van eenzaamheid. Dus hebben we een maatje voor haar gezocht. Bij de konijnenopvang in Waalwijk hadden ze er een heleboel en we hebben een mooi konijn uitgezocht dat ook de goedkeuring van Dondertje had. En wat hoort er bij een donderslag? Juist: een bliksem! Dus was de naam van de nieuwe 'Bliksem'.

We hadden ondertussen een nieuwe, grotere, kooi gebouwd op palen. Een grote en hoge ren met een gekoppeld nachtverblijf met twee verdiepingen. Helemaal geurvrij dus de nieuwe zou zich even vreemd voelen als de oude.


Bliksem

Donder is altijd een mensen-konijn geweest. Opgevoed door een fokker die de jonge dieren vanaf een paar weken tussen de kinderen heeft gehouden. Bliksem is nooit een mensen-konijn geweest. Hij zal niet aanvallen, want hij weet dat ie toch niet kan winnen, maar als ie je ziet, dan stampt ie met zijn achterpoot om het gevaar aan te geven. Blijkbaar heeft ie wat vervelends meegemaakt in de tijd voordat ie bij de konijnenopvang terecht is gekomen.

Hier rechts een foto (klik voor een vergroting) van hem in zijn favoriete poephoekje. Bliksem heeft een mooie tekening op zijn voorhoofd. Hij is een echt fotomodel maar vindt het erg vervelend om vastgepakt te worden. Dus als ie weer eens geborsteld moet worden dan kan je dat beter met zijn tweeën doen.

Toen Bliksem pas bij ons was kon je merken dat ie uit een grote groep kwam. Als ie een bak met eten zag vloog ie er op af en vrat die meteen helemaal leeg. Dat was dan een beetje jammer voor Dondertje die gewend was om wat te laten staan voor de nacht. Dus in het begin hebben we Donder een beetje bijgevoederd. Maar na een paar dagen al zag Bliksem in dat het geen kwaad kon om het eten wat rustiger te benaderen. Sindsdien aten ze zoveel ze nodig hadden. Vaak zit er bij de volgende voertijd nog eten in hun bakje.

Bliksem is het mannetje. De wildebras. Hij heeft het niet op mensen, maar iedereen heeft wel een eigenzinnig trekje. Dus ook onze Bliksem. Als ie je ziet, dam neemt ie een spurt en vliegt, door of OVER de tunnel, dooor het deurtje van het binnenverblijf. Als Donder toevallig in dat deurtje stond, dan stormde Bliksem daar gewoon OVERHEEN. Binnen voelt hij zich veilig. Binnen kan hem niks gebeuren.


Saampjes

Hierboven zie je de twee konijnen samen. Helaas mocht het geluk voor Donder niet duren. Rond haar derde verjaardag is ze waarschijnlijk gestoken door een of ander insect dat besmet was met het myxomatose virus. Binnen 2 weken was ze dood. Bliksem is nu dus weduwnaar. We gaan er vanuit dat ie (wonder boven wonder) zelf niet besmet is. Over een paar weken hebben we zekerheid. Dan is de vakantie ook een eind voorbij en kunnen we eens gaan kijken naar een nieuw maatje voor hem. Want alleen is maar alleen, zeker voor een konijn.

Momenteel loopt Bliksem een beetje ongedurig rond. Hij mist die haarbal die normaal altijd eerst moest eten. Die zijn vacht mooi maakte. En waar ie tegenaan kon liggen in de binnenkooi. Maar zijn vriendje is er niet meer. En iedere keer als ik de klep van de kooi openmaak en ik zie die trouwe konijnen ogen zo kijken van: "wanneer komt ze nou weer terug?" dan voel ik me zo rot. Hoe leg je dat aan een konijn uit?

En dan blijft het ook weer knagen in mijn kop: zou hij toch besmet zijn? Het kan eigenlijk niet anders. En toch heeft ie geen van de symptomen. Hij is aangedaan omdat ie alleen is. Maar hij niest niet, zijn ogen zien er normaal uit en er zit ook geen snot of slijm op de bekende plekken. Die kleine witte is zo'n vreselijk leuk en oprecht konijn, die moet hier oud worden.

Toch...

Ondertussen weten we het zeker. Ook den Bliksem is gestoken en besmet. Maar hij lijkt meer weerstand te hebben tegen de ziekte. Hij heeft de meeste symptomen maar niet zo extreem als den Donder. Hieronder wat foto's van ons zieke konijn:

Zie ook het dagboek in de navigator hiernaast.

De reactie van de DAMB dierenartsen (Strausslaan)

geeft toch het idee dat ze met jou en je huisdier meeleven. Bij Donder hebben we een vergelijkbaar kaartje gekregen. Het maakt het net dat ene beetje menselijker allemaal. Je krijgt er je konijn niet mee terug. En toch...


Pagina gemaakt op 22 juli 2010,